Η ερώτηση για το πότε οι άνθρωποι "βρήκαν" τον Grand Canyon εξαρτάται εξ ολοκλήρου από το ποιον ρωτάτε. Η ανθρώπινη ιστορία του φαράγγιου εκτείνεται σε χιλιετίες, όχι αιώνες.
Η αρχαιολογική απόδειξη επιβεβαιώνει την ανθρώπινη κατοίκηση στην περιοχή Grand Canyon για τουλάχιστον 12.000 χρόνια. Οι προγόνους των Puebloan, Cohonina, και αργότερα Havasupai, Hualapai, Navajo, και Paiute ζούσαν στο και γύρω από το φαράγγι, αφήνοντας πίσω κατοικίες, artefakte, πετρογλύφια και μονοπάτια. Για αυτές τις κοινότητες, το φαράγγι δεν "ανακαλύφθηκε" ποτέ—ηταν σπίτι, ιερός χώρος και πηγή διατροφής.
Η πρώτη καταγεγραμμένη ευρωπαϊκή θέα συνέβη τον Σεπτέμβριο 1540, όταν ένα απόσπασμα της εκστρατείας του Francisco Vázquez de Coronado—υπό την ηγεσία του García López de Cárdenas—φτάσε στη Νότια Κορυφή αναζητώντας τις θρυλικές Επτά Πόλεις Χρυσού. Οδηγούμενοι από Hopi ξενάγους, διέσπασαν τρεις ημέρες προσπαθώντας να κατεβούν στο ποτάμι πριν αναχωρήσουν, απογοητευμένοι από τη δίψα και την τεράστια έκταση του φαράγγιου.
Περισσότερα από δύο αιώνες πέρασαν πριν τις επόμενες ευρωπαϊκές επισκέψεις. Το 1776, οι ισπανικοί ιερείς Francisco Atanasio Domínguez και Silvestre Vélez de Escalante διασχίσαν το Ποτάμι Κολοράντο στο σημείο που είναι τώρα το Lee's Ferry. Η Εκστρατεία Ives 1857–1858 και το διάσημο ταξίδι ποταμού του John Wesley Powell το 1869 μέσω του φαράγγιου έφεραν επιστημονική τεκμηρίωση και δημόσια γνώση.
Η "ανακάλυψη" του Grand Canyon είναι οπότε μια ιστορία πολλαπλών συναντήσεων σε βάθος χρόνου—αυτόχθονη διαχείριση που εκτείνεται σε χιλιετίες, ακολουθούμενη από ευρωπαϊκή εξερεύνηση που άρχισε τον 16ο αιώνα και συνεχίζεται μέσω επιστημονικής μελέτης σήμερα.
