Η εμφάνιση της γης είναι ένα υφάσμα που υφαίνεται από γεωλογία, κλίμα, βιολογία, και χρόνο. Καμία ενιαία περιγραφή δεν επαρκεί — η επιφάνεια της Γης εκφράζεται σε άπειρες παραλλαγές.
Βουνά, λόφοι, κοιλάδες, πεδιάδες, πλάτεια, φάραγγες, άμμοι, δέλτα. Οι τεκτονικοί χτίζουν· η διάβρωση γλύφει. Τα γκαρμπάτα ορμάτα του Ιμαλιάς αντιπροσωπεύουν τα απαλά κυματιστά της Μεγάλης Πεδιάδας.
Βροχή και θερμοκρασία διατάσσουν τη βλάστηση. Τροπικά → σμαραγδώδεις υγρά δάση. Έρημοι → ωχρά άμμοι, σπάνια φρύγανα. Τούνδρα → μουχλωμένα, λειχήνα-καλυμμένα πεδιάδα. Μεσογειακά → φυλλοπτωτικά δάση, λιβάδια, γεωργικά μωσαϊκά.
Ηφαιστειώδεις περιοχές: στήλες βασιλική, πεδιάδες λάβας, κρατήρες. Ισακτιστικές λεκάνες: στρωματικά βράχια, hoodoos, badlands. Παγετωνικές τοπιογραφίες: U-κοιλάδες, cirques, erratics. Καρστ: καταβόθρες, σπηλιάδες, πύργοι.
Πυκνό βόρειο δάσος → σκούρο πράσινο μανδύα. Σαβάνα → χρυσάφι χόρτα κουκκονωμένα με ακακίες. Αλπείνα λιβάδι → λουλουδο-καλυμμένα χαλιά. Αστικό/γεωργικό → γεωμετρικά ανθρώπινα μοτίβα.
Πόλεις, δρόμοι, αγροκτήματα, μεταλλεία, τεχνητά λιμνοποιήσεις — ανθρωπογενείς γεωμορφολογίες που τώρα αντιπροσωπεύουν τις φυσικές σε κλίμακα.
Το φαινόμενο της γης είναι δυναμική ισορροπία δυνάμεων βαθύ χρόνου και στιγμιαίας καιρικών συνθηκών, προβαλλόμενη μέσω του πρίσματος της βιολογίας και, όλο και περισσότερο, της ανθρωπότητας.
