Η ξηρασία της ΝότιαςΔυτικής προκύπτει από μια σύγκλιση παγκόσμιων και τοπικών κλιματικών μηχανισμών που στερούν την περιοχή από υγρασία.
Η Σιέρα Νεβάδα, Κασκέιδες και ακτογραμματικές αλύες αποστέλλουν υγρασία από τις πασιφικές καταιγίδες. Μέχρι να κατεβεί ο αέρας τις ανατολικές πλαγιές, έχει χάσει το μεγαλύτερο μέρος του υγρού ατμού, ζεσταίνεται αδιαβατικά και δημιουργεί οξύ σκιὰ βροχής επί του Νεβάδα, Αριζόνα και εσωτερικής Καλοφόρνιας.
Η περιοχή βρίσκεται κάτω από το κατακερματισμένο άκρο του Κύτταρου Χάντλεϊ (περίπου 30°Β). Ο κατεβαίνων αέρας συμπιέζεται, ζεσταίνεται και καταστέλλει τη σχηματισμό νεφών — δημιουργώντας τις υποτροπικές ερήμους που κινούνται γύρω από τον πλανήτη (Σαχάρα, Αραβική, Αυστραλιανή, Ατακάμα).
Ο Ειρηνικός μπλοκάρεται από βουνά· ο Κόλπος του Μεξικού είναι μακριά, και η χαμηλή υγρασία από αυτόν σπάνια διεισδύει μακριά δυτικά πριν κοπεί από την ίδια την υψηλή πίεση.
Εντονη ηλιακή θέρμανση (καθαρός ουρανός, χαμηλό πλάτη, υψηλό ύψος) οδηγεί ρυθμούς εξάτμισης πολύ πάνω από τις βροχοπτώσεις, στεγνώνοντας εδάφη και περιορίζοντας βλάστηση.
Χαμηλή πυκνότητα φυτών μειώνει τη διαδідωση, περαιτέρω χαμηλώνοντας την τοπική υγρασία και ανακύκλωση λιγότερη υγρασία στην ατμόσφαιρα — ένας αυτοενισχυτικός κύκλος.
Αυτοί οι παράγοντες παράγουν τις ερήμους Μοχάβι, Σονόραν, Τσιουάχουάν και Great Basin — τις πιο ξηρές, πιο ζεστές τοπιογραφίες της Βόρειας Αμερικής — ενώ η υπόλοιπη ηπειρος απολαμβάνει αφθονή βροχόπτωση από πηγές Κόλπου και Ειρηνικού ανεμπόδιστα από τέτοιους εμπόδια.
