Ο ισπανικός πολιτισμός ήταν για πολλές εκατοντάδες χρόνια αδύνατος να διαχωριστεί από τη θρησκεία. Αυτό άλλαξε όταν η фаσιστική δικτατορία αφαιρέθηκε τελικά τη δεκαετία του 1970, οδηγώντας τις περιφερειακές κουλτούρες να εκδηλώσουν δυναμικότερα καθώς και νέες πειραματικές μορφές πολιτισμού να γίνουν ορατές. Ωστόσο, η ισπανική πολιτιστική σκηνή αξιοποιεί την μακρά κληρονομιά της στη δημιουργία των νέων μορφών.
Η Ιβηρική Χερσόνησος, η οποία αποτελείται από την Ισπανία και την Πορτογαλία, είναι κατοικημένη από την τελευταία العصر του πάγου. Η περιοχή ήταν υπό Φοινικήσια επιρροή μέχρι την Ρωμαϊκή κατάκτηση, η οποία στη συνέχεια ανατράπηκε από τους Βισιγόθους. Κατά τη Μεσαιωνική περίοδο, η Ισπανία χωρίστηκε σε πολλά βασιλείες και αυτοδιοικητικές περιοχές, με το ανατολικό μέρος (Καταλονία) να γίνεται μέρος της κουλτούρας των τρουβαντούρων της νότιας Γαλλίας. Το νότιο της Ισπανίας ήταν ισλαμικό μέχρι τον 15ο αιώνα, το οποίο έχει αφήσει μόνιμη κληρονομιά στο νότιο της χώρας. Το εβραϊκό wpływ ήταν επίσης ισχυρό, αν και μετά την κατάκτηση των μουρικών βασιλειών από τους Ισπανούς, οι Εβραίοι αναγκάστηκαν να μεταβιβαστούν στο Χριστιανισμό ή να φύγουν σε εξορία. Η εκκλησία ήταν υπεύθυνη για την αναζήτηση αποκλινοντικών θρησκευτικών απόψεων μέσω της Ισπανικής Ιερέως. Στο βόρειο της Ισπανίας, η βασκική γλώσσα είναι μια από τις παλαιότερες στον κόσμο και δεν συνδέεται με καμία άλλη ζωντανή γλωσσική οικογένεια.
Οι τρουβαντούροι ήταν διάσημοι για τους στίχους τους, αλλά τα μυθιστορήματα της Ισπανίας έχουν αφήσει μόνιμη εντύπωση στη λογοτεχνία άλλων χωρών. Από το "La Celestina" του Φερνάντο ντε Ρόχας, δημοσιευμένο το 1499, έως το "Don Quijote", δημοσιευμένο από τον Μιγουέλ ντε Θερβάντες το 1605 και 1615, η Ισπανία είδε τη δημιουργία του πικαρισκού μυθιστορήματος. Η ισχυρή μυθιστορική παράδοση έχει δώσει στη χώρα πέντε Νόμπελ βραβεύ λογοτεχνίας.
Η ισπανική μουσική περιλαμβάνει τη La Macarena, αλλά η χώρα έχει μουσική παράδοση τόσο βαθιά όσο η ιστορία της. Η θρησκευτική μουσική ήταν ισχυρή επιρροή σε αυτή τη βαθιά καθολική χώρα. Αλλά η πιο διάσημη ισπανική μουσική στο εξωτερικό, συνδυασμένη με το ειδικό είδος χορού που την συνοδεύει, είναι το φλαμένκο. Αν και συχνά θεωρείται ισπανική, είναι στην πραγματικότητα ενδημική στη περιοχή της Ανδαλουσίας στο νότο της Ισπανίας. Ήταν σε αυτή την περιοχή ότι η αραβική μουσική των Μουρών συνδύασε με άλλες μουσικές επιρροές μετά την "αναγκαία" τον 15ο αιώνα, όταν κατακτήθηκε το τελευταίο μουρικό βασίλειο, για να διαμορφώσει το φλαμένκο.
Η Ισπανία ήταν η πατρίδα διαφόρων από τους μεγαλύτερους ζωγράφους του κόσμου τον τελευταίο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων του Σαλβαδόρ Νταλί και του Πابلό Πικάσο, αν και και οι δύο πέρασαν μεγάλα μέρη της ζωής τους στη Γαλλία. Διάσημοι ισπανικοί ζωγράφοι πριν από τον χρόνο τους περιλαμβάνουν τον Ελ Γκρέκο, Έλληνα ζωγράφο που εργάστηκε στην Ιταλία πριν μεταβεί στην Ισπανία. Ζώγραφισε σε στυλ πολύ διαφορετικό από άλλους ζωγράφους της εποχής του (16ος αιώνας), αλλά προέβλεψε τα έργα τόσο του Νταλί όσο και του Πικάσο.
Δύο μουσεία ξεχωρίζουν ως σημεία ισπανικού πολιτισμού. Το πρώτο είναι το Πράντο στη Μαδρίτη, το οποίο στεγάζει την πρώην ισπανική βασιλική συλλογή τέχνης, μια από τις μεγαλύτερες συλλογές ευρωπαϊκής τέχνης από τον 12ο έως τον 19ο αιώνα. Το δεύτερο είναι το Μουσείο Γκούκενхайμ στο Μπιλμπάο στη βόρεια Ισπανία. Σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Φρανκ Γκέρι και eröffnet το 1997, το μουσείο είχε σκοπό να αναζωογονήσει την οικονομία της πρώην ναυπηγικής πόλης. Τώρα φιλοξενεί διεθνείς εκθέσεις σύγχρονων καλλιτεχνών, αλλά είναι το κτίριο, με τις ροαστές τιτανίου τοίχους, που thuλκει την περισσότερη προσοχή.
