Η Μεσσήνη θεωρείται η πύλη της Σικελίας καθώς βρίσκεται στην βορειοανατολική άκρη του ιταλικού νησιού. Η Στενή της Μεσσήνης χωρίζει τη Σικελία από τη Βίλλα Σαν Τζιοβάνοι στην ηπειρωτική. Διάσημοι ιταλικοί ιστορικοί πρόσωποι έχουν καλέσει την Μεσσήνη σπίτι, συμπεριλαμβανομένου του ρενασάνς ζωγράφου Αντονέλο ντε Μεσσίνα και του φιλοσόφου και μαθηματικού Δικαίαρχου.
Η Μεσσήνη, γνωστή επίσης από ιστορικούς ως Αρχαία Ζάγκλη, συνωικίστηκε από τους Έλληνες το 756 π.Χ. και εξελίχθηκε σε σημαντική λιμενική πόλη υπό τους Έλληνες. Το λιμάνι γιόρτασε στη συνέχεια στρατηγική τοποθεσία για τους Ρωμαίους μετά τους Έλληνες και ήταν στο κέντρο πολλών αγώνων. Το λιμάνι στη Μεσσήνη ήταν επίσης κρίσιμο σημείο εκκίνησης για ευρωπαϊκούς ιππότες που αναχωρούσαν για τους Σταυροφόρους. Η πόλη έχει μια διόγκη ιστορία καταστροφών και πιστεύεται ότι είναι η τοποθεσία όπου η βουβωνική πανώλη εισήχθη στην Ευρώπη. Η Μεσσένη έχει υποστεί τον μερίδιο της σε σεισμούς που έχουν απαιτήσει μέρη της πόλης μέσα στους αιώνες. Το 1943, η Μεσσήνη βομβαρδίστηκε βαριά από συμμαχικές δυνάμεις στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και η πόλη έγινε εικονική γκρίσια πόλη καθώς οι περισσότεροι κάτοικοί της έφυγαν. Πολλά από τα πολιτιστικά αξιοθέατα της Μεσσήνης έχουν επιβιώσει ωστόσο, και παίζουν σημαντικό ρόλο στην τουριστική βιομηχανία της περιοχής.
Η Μεσσήνη περικυκλώνεται από μια ομάδα ευθύς λόφων που ονομάζονται Βουνά Πελοριτάν. Η υψηλότερη κορυφή τους, η Μοντάγνα Γκράντε, φτάνει 1.374 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Το βουνωτό εύρος σχηματίζει επίσης μερικά απότομα φάραγγια που παράγουν εποχιακούς ρυάκια. Αυτό το εδαφικό χάραξα το έκανε δύσκολο για εχθρικές δυνάμεις να επιτεθούν στη Μεσσήνη κατά τους Μέσους Χρόνους και επέτρεψε στην πόλη να παραμείνει ανεξάρτητη. Το βουνωτό εύρος βλέπεται καλύτερα από τη Στενή της Μεσσήνης, όπου τα Πελοριτάν λειτουργούν ως εντυπωσιακό φόντο της πόλης.
Διάφορα ξενοδοχεία υπάρχουν στη Μεσσήνη. Τα περισσότερα βρίσκονται στην καρδιά της πόλης, συμπεριλαμβανομένου της Λα Ρεσιδέντζα, η οποία είναι μόλις λεπτά από το θέατρο και την εμπορική περιοχή της Μεσσήνης. Άλλοι τύποι διαμονής, όπως αγροτικά σπίτια και ξενοδοχεία, υπάρχουν επίσης. Τα περισσότερα από τα εστιατόρια της πόλης βρίσκονται στο κέντρο της πόλης. Η περιοχή του λιμανιού διαθέτει μόνο λίγες επιλογές εστίασης.
Η Μεσσήνη είναι σπίτι πλούσιας και ποικίλης τέχνης ιστορίας. Ένα από τα πιο προεξέχοντα χαρακτηριστικά της πόλης είναι ο φάρος Σαν Ραϊνέρι χτισμένο το 1555. Το φρούριο Σαν Σαλβατόρε, χτισμένο τον 16ο αιώνα, είναι επίσης κύρια αξιοθέαση. Το τοπικό τελωνείο, η Ντογάνα, χτισμένο μετά τον σεισμό του 1908 και ακόμη χαρακτηρίζει μερικά από τα αρχικά του μοτίβα Art Nouveau. Η Σουαβική επιρροή στην πόλη είναι φανερή στην 13ου αιώνας εκκλησία, Κιέσα ντε Σάντα Μαρία ντεγι Αλεμάννι. Άλλες εκκλησίες περιλαμβάνουν Κιέσα ντε Σαν Παολίνο, Κιέσα ντελο Σπιρίτο Σάντο και Κιέσα ντελ Καρμίνε. Το Παλάτσο ντε Τζουστίτσια, το τοπικό δικαστήριο, παρέχει θέα της Πλατίας Μαουρολίκο και του Πανεπιστημίου Μεσσήνης. Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1548, και αρχικά βρισκόταν στο Γιοσουίτ Κολλέγιο της Μεσσήνης.
Η Μεσσήνη είναι σπίτι περισσότερων από 250.000 κατοίκους και ευδοκιμεί σε διάφορους κλάδους, συμπεριλαμβανομένων χημικών, μεταλλουργίας, ναυπηγίας, πλαστικών και μεταφορών. Οι κλάδοι τροφίμων και επιπλών παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στη Μεσσήνη. Οι αγρότες καλλιεργούν κυρίως κίτρινα στα αγροτεμάχια της Μεσσήνης. Ο τουρισμός είναι σημαντικό στοιχείο της τοπικής οικονομίας, δεδομένης της πλούσιας ιστορίας και καλλιτεχνικής σημασίας της πόλης. Η Μεσσήνη έχει ένα τοπικό, δημόσιο σύστημα μεταφορών (ATM), και είναι προσβάσιμη με τρένο από άλλες σικελιακές πόλεις. Το πλησιέστερο αεροδρόμιο βρίσκεται στην Κατανία, περίπου 100 χιλιόμετρα από τη Μεσσήνη.
