Η ελληνική νίκη επί της Περσικής Αυτοκρατορίας (490–479 π.Χ.) διαφύλαξε την ελληνική ανεξαρτησία αλλά εκδίκησε καταστρεπτικό ελάμψη σε κάθε διάσταση της κοινωνίας.
Χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες και πολιτικοί πέθαναν. Alle Θερμοπύλες, 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιαίοι πολέμησαν μέχρι θανάτου. Σημαντικές ναυμαχίες και χερσαίες μάχες—Σαλαμίνα, Πλαταιές, Μυκάλη—πρόκασαν βαρύς θύματα σε πόλεις-κράτη ήδη περιορισμένες σε ανθρώπινο δυναμικό.
Οι περσικές εισβολές κατεσκάφησαν πόλεις (συμπεριλαμβανομένης της Αθήνας δύο φορές), κατέστρεψαν καλλιέργειες, κτήματα και υποδομές. Η χέρσος ερήμωσε, οδηγώντας σε λιμός και οικονομική διάταραξη σε όλη την Αττική, Βοιωτία και τα νησιά.
Ο πολεμικός συμμαχισμός (η Ελληνική Λίγκα) διεσπάστηκε γρήγορα μετά το 479 π.Χ. Αντιπαλότητες μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης, και μεταξύ άλλων πόλεων, ξαναέμφανισαν, οδηγώντας στον Πελοποννησιακό Πόλεμο μέσα σε δεκαετίες.
Η τεράστια άνδρας θνησιμότητα δημιούργησε έλλειψη εργατικών χεριών, ανεβαίνοντας τους μισθούς και αυξάνοντας την κοινωνική κινητικότητα για τους επιζήσαντες. Οι γυναίκες ανέλαβαν μεγαλύτερο ρόλο διαχειριζόμενες οικίες, κτήματα και επιχειρήσεις στην απουσία των ανδρών.
Παράδοξα, το τραύμα γέννησε ένα χρυσό αιώνα. Η νίκη έδωσε الهαμαστός στον Αισχύλο Πέρσαις, στον Ηρόδοτο Ιστορίες, τον Παρθενώνα, και την ίδια την ιδέα της "Δύσης" έναντι της "Ανατολής". Οι πόλεμοι έγιναν ο καθορίζων μύθος της ελληνικής ταυτότητας.
Οι Έλληνες κέρδισαν την ελευθερία τους—αλλά με κόστος που ξαναδιαμόρφωσε τον κόσμο τους για γενιές.
