Οι αρχαίοι Έλληνες σκέπτες αφιερωμένοι στην αναζήτηση αλήθειας μέσω της λογικής ονομάζονταν φιλόσοφοι (philosophos = philo «αγάπη» + sophia «σοφία»).
| Φιλόσοφος | Εποχή | Σχολή/Εστίαση | Κύρια Ιδέα |
|---|---|---|---|
| Θαλής | 6ος αι. π.Χ. | Μιλήσιος | Νερό ως αρχή (πρώτη αρχή) |
| Ηράκλειτος | 6ος αι. π.Χ. | Εφέσιος | Ροή («κανείς δεν βγαίνει στο ίδιο ποτάμι») |
| Παρμενίδης | 5ος αι. π.Χ. | Ελεατικός | Το ον είναι· το μη ον δεν είναι |
| Σωκράτης | 470–399 π.Χ. | Αθηναῖος | Έλεγχος· «ανεξέταστος βίος δεν αξίζει να ζηθεί» |
| Πλάτων | 427–347 π.Χ. | Ακαδημία | Ιδέες· Φιλόσοφος-Βασιλεύς |
| Αριστοτέλης | 384–322 π.Χ. | Λύκειο | Λογική, κατηγορίες, ηθική αρετής, εμπειρισμός |
| Επίκουρος | 341–270 π.Χ. | Κήπος | <αταραξία μέσω απλών ηδονών, φιλίας|
| Ζήνων Κιτιέως | 334–262 π.Χ. | Στοά | Αρετή = μόνον αγαθό· ζήσε κατά φύση |
| Πύρρων | 360–270 π.Χ. | Σκεπτικισμός | Αναβολή κρίσης (epoché) |
Η ελληνική φιλοσοφία ίδρυσε την δυτική πνευματική παράδοση: επιστήμη, δίκαιο, θεολογία, πολιτική θεωρία, πανεπιστήμιο. Η λέξη φιλοσοφία διατηρεί τη sứρμα τους: αγάπη της σοφίας.