Η αρχαία ελληνική οικονομία ήταν θεμελιωδώς αγροτική, με περίπου 80% του πληθυσμού απασχολούμενο στη γεωργία. Αυτός ο τομέας αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής πολιτίας, διαμορφώνοντας μοτίβα κατοίκησης, κοινωνικές δομές, και διεθνείς σχέσεις.
Οι ελληνικοί γεωργοί καλλιέργεαν σίτο και κριθάρι ως θεμελιώδη σιτηρά. Το μεσογειακό κλίμα ευνοούσε επίσης ελιές και σταφύλια, που επεξεργάζονταν σε ελαιόλαδο και κρασί—γωνιαλίθινα προϊόντα της ελληνικής γεωργίας και εμπορίου. Πρόσθετες καλλιέργειες περιλάμβαναν οσπριά, σίκια, λαχανικά, ξηρούς καρπούς, και φρούτα όπως μήλα, αχλάδια, και ροδιά.
Παρόλο την εγχώρια παραγωγή, η Ελλάδα δεν μπορούσε να επιτύχει αυτοκαρποφορία σε σίτο λόγω περιορισμένης αροτρίμασσης γης και αυξανόμενων αστικών πληθυσμών. Οι πόλεις-κράτη—ειδικά η Αθήνα—έγιναν βαρύτατα εξαρτημένες από εισαγωγές σίτου από τη Σικελία, την Αίγυπτο, και την Βόρεια Αφρική. Αυτή η εξάρτηση οδήγησε στην επέκταση ναυτικού εμπορίου, ναυτική ανάπτυξη, και αποικιακή ίδρυση σε όλη τη Μεσόγειο και τις περιοχές της Μαύρης Θάλασσας.
Αυτή η γεωργικο-εμπορική συνδέσεις διαμόρφωσε την ελληνική ιστορία: ενθάρρυνε ναυτική εξειδίκευση, διέγειρε εξαγωγές κεραμικής και μεταλλουργίας για να πληρώσει το σίτο, και έκανε τον έλεγχο των σιτηρικών διαδρομών στρατηγικό αναγκαίο. Η ευαλωτότητα σε διακοπές προμήθειας επηρέασε πολιτικές συμμαχίες και συγκρούσεις, συμπεριλαμβανομένου του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Το ελληνικό γεωργικό σύστημα αποτελεί ο κλασικός παράδειγμα του πώς οι περιβαλλοντικοί περιορισμοί οδηγούν στην οικονομική εξειδίκευση και την διεθνή αλληλεξάρτηση.
