Η Ισλανδία καθίζει πάνω στη Μέση Ατλαντική Καμπύλη, όπου οι βορειοαμερικανική και ευρασιατική τεκτονικές πλάκες διαχωρίζονται. Αυτή η ρήξη προκαλεί το νησί να ελαστώνει από διέψει—αλλά η αλλαγή σε 150 χρόνια θα είναι ελάχιστη σε ανθρώπινα κλίμακα.
Αυτή η διάχυση διανέμεται σε όλη την ενεργή ηφαιστειακή ζώνη (περίπου 50–100 χλμ πλάτος), όχι συγκεντρωμένη σε μία ρήξη. Εμφανίζεται ως περιοδικά γεγονότα ρήξης (όπως οι φλόγες Krafla 1975–1984) συνοδευόμενες από σεισμούς και φλέψεις, και όχι ως σταθερή, ομαλή επέκταση.
Ενώ γεωλογικά σημαντική, η αύξηση 3 μέτρων σε αιώνα και μισό είναι αμελητέα σε σύγκριση με το πλάτος της Ισλανδίας (~500 χλμ ανατολή-δύση). Η παραλιακή εξώθηση, η ισορροπική ανάκαμψη παγετώνων, και η ηφαιστειακή κατασκευή/καταστροφή έχουν πολύ πιο άμεση επίδραση στην ακτή.
