Η Σύμβαση της Μονάχου (30 Σεπτεμβρίου 1938) επέτρεψε στην ναζιστική Γερμανία να προσαρτήσει το Σουδετένλαντ της Τσεχοσλοβακίας. Η σημασία της είναι βαθιά:
Η Βρετανία και η Γαλλία, ζητάοντας να αποφύγουν πόλεμο, παρέδωσαν στις εδαφικές απαιτήσεις του Χίτλερ. Αυτή η πολιτική χαλάρωσης υποτίθεται ότι οι παραχωρήσεις θα ικανοποίησαν τις ναζιστικές’ambitions.
Η Τσεχοσλοβακία εξελέγη από τις διαπραγματεύσεις και αναγκάστηκε να παραχωρήσει έδαφος χωρίς συγκατάθεση — προδοσία των αρχών συλλογικής ασφάλειας.
Η συμφωνία ενθάρρυνε τον Χίτλερ, δείχνοντας την αδιαφορία του Δύση να αντιμετωπίσει την επιθετικότητα. Ενδός εξαμήνους, η Γερμανία κατείχε το υπόλοιπο της Τσεχοσλοβακίας· εντός ενός χρόνου, εισέβαλε στην Πολωνία, εκκινώντας τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Σύνδεσμος απέτυχε να αντιμετωπίσει την κρίση, επιταχύνοντας την υποχώρησή του και την αντικατάστασή του από την ΟΗΕ.
Η προσάρτηση πρόσθεσε βιομηχανικούς πόρους, οχυρώσεις συνόρων και 3,5 εκατομμύρια εθνολογικά Γερμανούς στο Ράιχ.
Σύμμαχοι και μικρά έθνη χάσανε την πίστη στις διεθνείς συμφωνίες, υπονομεύοντας μελλοντικές συλλογικές προσπάθειες ασφάλειας.
Η Μονάχο έγινε συνώνυμο με τους κινδύνους της χαλάρωσης του ταυταρχικού βιασμού.
