Η ταχεία επέκταση της Ρώμης στη Μεσόγειο (3ος-1ος αιώνας π.Χ.) δημιούργησε την υποδομή και τις συνθήκες που επέτρεψαν στον Χριστιανισμό να μεγαλώσει από ένα ιουδαϊκό σέκτα στη Ιουδαία στο κυρίαρχο θρησκευτικό της αυτοκρατορίας τον 4ο αιώνα μ.Χ.
Δρόμοι και Θαλασσιοί Δρόμοι: Η Pax Romana ασφάλισε την Via Appia, Via Egnatia, και τις μεσογειακές ναυτιλιακές διαδρομές, επιτρέποντας σε ιεραποστόλους όπως ο Παύλος να ταξιδέψουν ασφαλώς και ευρέως.
Κοινή Γλώσσα: Κοινή Ελληνική (Ανατολή) και Λατινική (Δύση) υπηρέτησαν ως lingua franca για κήρυξη και κείμενα.
Αστικά Δίκτυα: Οι ρωμαϊκές πόλεις είχαν συναγωγές, εμπορικούς σύλλογους, και κοσμοπολίτες πληθυσμούς—έτοιμα κοινό.
Θρησκευτική Ανοχή (πρώιμα): Πριν την κρατική καταδίωξη (Νέρων, Διοκλητιάνος), οι θρησκείες ευδοκιμούσαν ελεύθερα. Αפילו η καταδίωξη δημοσιοποίησε την πίστη.
Αυτοκρατορική Υιοθεσία: Η μετάβαση του Κωνσταντίνου (312 μ.Χ.) και το νόμιμο του Θεοδοσίου Α' (380 μ.Χ.) έκαναν τον Χριστιανισμό κρατικό θρησκευτικό, στερεώνοντας την κυριαρχία του.
Η Μεσόγειος έγινε χριστιανική λίμνη. Η Λατινική Χριστιανικότητα κληρονόμησε ρωμαϊκό δίκαιο, διοίκηση, και πολιτισμό—διαμορφώνοντας τη μεσαιωνική και σύγχρονη δυτική πολιτεία. Η επέκταση που χτίσει μια αυτοκρατορία χτίσει και το όχημα για έναν παγκόσμιο θρησκευτικό.
