Η μανία της Βρετανίας για το Κανάλι του Σουέζ (ανοίγει 1869) ριζωμένοι στην ρόλο του ως αορτή της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Ο έλεγχος αυτού του 193 χλμ τεχνητού υδατοδρόμου που συνδέει τη Μεσόγειο και την Ερυθρά Θάλασσα παρείχε αποφασιστικά στρατηγικά, οικονομικά και πολιτικά πλεονεκτήματα.
Η Ινδία ήταν το «Διαμάντι στο Στέμμα». Πριν το κανάλι, τα πλοία πλέον ~10.000 nm γύρω από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας (3–4 μήνες). Το κανάλι το μειώνει σε ~6.000 nm (~3 εβδομάδες). Αυτό επιτάχυνε δραματικά τις ανατάξεις στρατού, τις διοικητικές επικοινωνίες και την εμπορική ναυτιλία, στερεώνοντας τον βρετανικό έλεγχο στη υποηπειρο.
Το κανάλι επέτρεψε στο Βασιλικό Ναυτικό να μετακινεί γρήγορα στόλους μεταξύ Μεσογείου, Ινδικού Ωκεανού και Ειρηνικού, προβάλλοντας δύναμη σε όλο τον τόξο της αυτοκρατορίας—από τη Γιβραλτάρ έως το Σιγκαπούρη. Έτρεψε τη Μεσόγειο σε «βρετανική λίμνη».
Επιτάχυνση εμπορίου: Πιο γρήγορη, φθηνότερη μεταφορά πρώτων υλών (βάμβακας, τσάι, γιούτα, καουτσούκ) στην Βρετανία και βιομηχανικών προϊόντων στις κατοχίες.
Έσοδα: Η Βρετανία γίνεται μεγαλύτερος μετόχος (1875: Δισραέλι αγοράζει 44% από χρεωκοπημένο Χεντίβ Ισμαήλ). Τα τέλη καναλιού ρέουν στο Λονδίνο.
Επενδύσεις: Βρετανικό κεφάλαιο χρηματοδοτεί λειτουργίες καναλιού, αιγυπτιακούς σιδηροδρόμους και βαμβακοκαλλιέργειες.
Ο έλεγχος του καναλιού σήμαινε δικαίωμα βέτου στην πρόσβαση αντιπάλων στην Ασία και Ανατολική Αφρική. Η Σύμβαση Κωνσταντινουπόλεως του 1888 εγγυάται名義neutral διαβασιμότητα, αλλά η βρετανική στρατιωτική κατοχή της Αιγύπτου (1882) εξασφάλιζε de facto έλεγχο.
Το κανάλι ήταν μνημείο βικτοριανής μηχανικής και παγκόσμιας έκτασης. Η ασφάλειά του δικαιολογούσε τεράστιες στρατιωτικές δέσμευσεις (ΠΠ1, ΠΠ2, Κρίση Σουέζ 1956).
Η αποτυχία της Βρετανίας το 1956 να διατηρήσει τον έλεγχο (Κρίση Σουέζ) σήμανε το效率 της αυτοκρατορίας. Το κανάλι παραμένει παγκόσμιος στενός κόλπος· η ιστορία του επατομίζει τη διασταύρωση γεωγραφίας, τεχνολογίας και αυτοκρατορικής’ambition.
