Η ταυρομαχία θεωρείται συχνά ρομαντικό γεγονός από τα μυθιστορήματα του Ερνέστ Χέμιγκγουεϊ, αλλά η παράδοση δεν μπορεί να βρεθεί μόνο στις σελίδες ενός βιβλίου—είναι ακόμα πολύ ζωντανή σήμερα, στις κορίδες της Ισπανίας και σε άλλα μέρη σε όλο τον κόσμο. Αν και μορφές ταυρομαχίας γίνονται σε πολλές χώρες, η κλασική ταυρομαχία θεωρείται ισπανική παράδοση, μέρος της εγχώριας κουλτούρας. Ωστόσο, πολλοί νιώθουν ότι η ταυρομαχία είναι βίαιη.
Η ταυρομαχία υπάρχει καιρό· για παράδειγμα, οι αρχαίοι Ετρούσκοι συμμετείχαν σε κάποια μορφή ταυρομαχίας και οι Ρωμαίοι επίσης απολάμβαναν το θέαμα. Η ταυρομαχία πραγματικά εξελίχθηκε στην Ιβηρική χερσόνησο (η περιοχή που αργότερα έγινε Ισπανία και Πορτογαλία). Οι Μούροι βελτίωσαν το αθλήμα, εισάγοντας άνδρες σε ειδικά εκπαιδευμένα άλογα. Τελικά οι θεατές ενδιαφέρθηκαν περισσότερο για άνδρες που μάχονται ταύρους με τα πόδια, και η ταυρομαχία ουσιαστικά έγινε αυτό που είναι σήμερα το 1726, όταν εισήχθη το ξίφος και η μουλέτα (μικρή κουκούλα που χρησιμοποιεί ο ματαδόρ).
Χρειάζονται πολλοί άνθρωποι για να οργανωθεί μια ταυρομαχία. Υπάρχει ο ματαδόρ, που είναι η κύρια ανθρώπινη ελκυστικότητα του γεγονότος και που μαχεται τον ταύρο με ξίφος. Πολλοί ματαδόροι προέρχονται από οικογένειες ταυρομαχίας· το να είσαι ματαδόρ είναι ακριβό επιχειρηματικό, καθώς ο ματαδόρ πρέπει να αγοράσει ή να ενοικιάσει μια στολή και εξοπλισμό, να πληρώσει την ομάδα του, και να πληρώσει για την ευκαιρία του να μάχεται τον ταύρο. Υπάρχουν οι πικαδόρες, άνδρες που καθημένοι σε άλογα λοβοτομούν τον ταύρο, και μπαντερίερος, άνδρες που βυθίζουν ραφιδοφόρα ξύλα στον ταύρο ενώ είναι με τα πόδια. Και φυσικά, υπάρχει ο ταύρος. Ταύροι στην αρένα είναι ειδικά ανατρεφόμενοι ταύροι μάχης και είναι τριών έως τεσσάρων ετών.
Μια ταυρομαχία έχει τρία διακριτά στάδια. Πριν ξεκινήσουν αυτά τα στάδια, ο ταύρος αφήνεται στην αρένα και ο ματαδόρ και οι μπαντερίερος δοκιμάζουν τον ταύρο για αγριότητα ταράσσοντας μια μεγάλη κουκούλα μπροστά του. Τότε ξεκινά το πρώτο στάδιο. Κατά αυτό το στάδιο, ο ματαδόρ παρατηρεί τον ταύρο και ένας πικαδόρ βυθίζει ένα λόγχη στον τράχηλο του ταύρου. Αυτό εξασθενεί τον ταύρο. Στο δεύτερο στάδιο της ταυρομαχίας, οι μπαντερίερος προσπαθούν να βυθίσουν τον ταύρο με τα ραφιδοφόρα ξύλα τους, όσο πιο κοντά στην αρχική πληγή του πικαδόρου—εξασθενίζοντας περαιτέρω τον ταύρο. Στο τρίτο στάδιο, ο ματαδόρ εμφανίζεται ξανά, ελκύει τον ταύρο με την κουκούλα του και τον τραβάει όσο πιο κοντά γίνεται. Αν ο ματαδόρ πετύχει, θα σκοτώσει τον ταύρο με μια χτύπημα μέσω της καρδιάς. Μερικές φορές, αν ο ταύρος εκτελεί καλά, η ζωή του στεφάνεται από τον ματαδόρ ή την κοινότητα.
Η ταυρομαχία συνδέεται κυρίως με την Ισπανία, αν και είναι επίσης δημοφιλής στην Πορτογαλία, μέρη της Νότιας Γαλλίας και στη Λατινική Αμερική (η μεγαλύτερη αρένα ταυρομαχίας, ή κορίδα, βρίσκεται στη Μεξικό Σίτι και χωράει 40.000). Οι στυλ μπορούν να ποικίλλουν ανάλογα με την τοποθεσία, με κάποιες περιοχές να χρησιμοποιούν αγελάδες αντί για ταύρους ή να εστιάζουν στα ακροβατικά του ταυρομάχου παρά στον θάνατο του ταύρου. Μια αμερικανική μορφή ταυρομαχίας εξελίχθηκε από την παράδοση του ρoδέο, με κλόουν ρoδέο που αποφεύγουν ταύρους.
Πολλοί βλέπουν τη ταυρομαχία ως άσκοπη βίαιη και επικίνδυνη αθλητική δραστηριότητα. Οι συμμετέχοντες είναι πάντα σε κίνδυνο να τραβηχθούν από τον θυμωμένο ταύρο—ειδικά οι ματαδόροι, αλλά όλοι στην αρένα είναι σε κάποιο κίνδυνο, και ακόμα και οι θεατές μπορούν να πληγώσουν αν ένας θυμωμένος ταύρος πάει για τις καρέκλες. Ο ταύρος ίδιος υποφέρει αργό, αιμωρό θάνατο, και μπορεί να χρειαστούν πολλές προσπάθειες από τον ματαδόρ πριν ο ταύρος τελειώσει από τη βασανία του. Μερικές πόλεις στην Ισπανία έχουν απαγορεύσει τη ταυρομαχία και η ισπανική κρατική τηλεόραση δεν μεταδίδει πλέον ζωντανά γεγονότα ταυρομαχίας, αναφέροντας κώδικα κλάδου που απαγορεύει τη μετάδοση γεγονότων που μπορεί να ταλαντεύσουν τα παιδιά.
