Η Ισπανία δεν συνειβάλλει τις δυνάμεις του Άξονα κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν και το ναζιονάλιστικό καθεστώς του Γενικού Φρανσίσκο Φρανκό ήταν ιδεολογικά συμπαθητικό στον φασιστικό Ιταλία και την ναζιστική Γερμανία — και λάβει υλική υποστήριξη από αυτές κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο (1936–1939) — η Ισπανία επίσημα διατήρησε πολιτική μη-πολεμικότητας και αργότερα ουδετερότητας καθ' όλο το διεθνές σύγκρουση.
Ο Φρανκό συναντήθηκε με τον Χίτλερ στο Εντάγιε το 1940 αλλά αρνήθηκε να δεσμεύσει ισπανικά στρατεύματα στην αιτία του Άξονα, αναφερόμενος στην εξουθένωση της Ισπανίας από τον εμφύλιο πόλεμο και την εξάρτηση από εισαγόμενο σίτο και πετρέλαιο — ευάλωτες ποιοτητες που οι Βρετανοί θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν μέσω ναυμαχικής αποκλεισμού. Η Ισπανία παρείχε περιορισμένη πληροφορίες, ναυτικές βάσεις, και την εθελοντική Μπλε Μοίρα (η οποία πολέμησε στην Ανατολική Μετώπου εναντίον της ΕΣΣΔ), αλλά δεν δήλωσε ποτέ πόλεμο στους Συμμάχους.
Αυτή η υπολογισμένη ουδετερότητα επέτρεψε στον Φρανκό να επιβιώσει τον πόλεμο και να διατηρήσει την εξουσία μέχρι το 1975, αν και αφήσε τη Ισπανία διεθνώς απομονωμένη για μια δεκαετία.
