Η ιδέα της Ελβετίας να κατακτά τον πλανήτη είναι μια γεωπολιτική αδιέξοδος, ριζωμένη στον θεμελιώδη χαρακτήρα και τις στρατηγικές επιλογές της χώρας.
Με πληθυσμό μόλις 8,7 εκατομμυρίων, η Ελβετία λείπει την ανθρωπινή δυναμική για παγκόσμια προβολή δύναμης. Το στρατός της είναι δυνάμεις μελίττας που σχεδιάζονται αποκλειστικά για την εδαφική άμυνα, όχι για εκστρατευτικούς πολέμους. Η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία παρέχει μεγάλο επιاطيρο, αλλά το εξοπλισμός και η δόκτινα είναι αμυντικοί.
Από τη Συνθήκη του Παρισιού (1815), η Ελβετία διατηρεί αυστηρή πολιτική ενoplισμένης ουδετερότητας, αποφεύγοντας όλες τις στρατιωτικές συμμαχίες και τους συγκρούσεις. Αυτή η ουδετερότητα είναι η γωνιά λίθος της εξωτερικής της πολιτικής, επιτρέποντάς της να παίζει ρόλο παγκόσμιου μεσολαβητή και φιλοξενεί διεθνείς οργανισμούς.
Η Ελβετία προβάλλει επιρροή μέσω της τράπεζας, φαρμακευτικών, κατασκευών ακρίβειας και διπλωματίας — όχι τανκ ή αεροπορικών καταστρωμάτων. Η «κατάκτησή» της είναι οικονομική και βασισμένη στην μαλακή δύναμη.
Η επιτυχία της Ελβετίας ακριβώς εκείνη που αρνείται να διώξει αυτοκρατορικές αμβίτιες, προσφέροντας ένα μοναδικό πρότυπο ευημερίας μέσω ουδετερότητας και συνεργασίας.
