Η Νέα Κοσμική Αυτοκρατορία της Ισπανίας: Από την Καλιφόρνια στην Παταγονία
Στην ακμή της, η Ισπανική Αυτοκρατορία διεκδίκησε τρελό μέρος της Αμερικής:
Βόρεια Αμερική
- Σύγχρονα: Καλιφόρνια, Νεβάδα, Γιότα, Αριζόνα, Νέο Μεξικό, Τέξας, Κολοράντο, Γιόμινγκ, Κάνσας, Οκλαχόμα, Φλόριντα.
- Κλειδιά θέσεις: Σάντα Φε (1610), Σαν Αντόνιο (1718), Σαν Ντίεγο (1769), Σαν Φρανσίσκο (1776), Λος Άντζελες (1781).
Κεντρική Αμερική
- Γουατεμάλα, Ονδούρα, Ελ Σαλβαδόρ, Νικαράγουα, Κόστα Ρίκα, Παναμάς (Γενική Καπιτανία Γουατεμάλας).
Καραϊβικά
- Κούβα, Πουέρτο Ρίκο, Ισπανιόλα (Σαντο Ντίγκο – πρώτη πρωτεύουσα), Τζαμαϊκα (μέχρι 1655), Τρινιντάδ (μέχρι 1797), Κλειδιά Φλόριντας,Bahamas (διαλειμματικά).
Νότια Αμερική
- Βενεζουέλα, Κολομβία, Ιβυδωρ, Περού, Βολιβία, Χιλή, Αργεντινή, Παραγουάη, Ουρουγουάη (Αντιβασιλείς Νέας Γκρανάδας, Περού, Ρίο ντε λα Πλάτα).
- Μόνο η Βραζιλία (Πορτογαλία) και οι Γουιάνας (Βρετανικές, Ολλανδικές, Γαλλικές) ξέφυγαν από την ισπανική κυριαρχία.
Ειρηνικός
- Φιλιππίνες, Γουάμ, Νησιά Μαριάνων, Νησιά Καρολίνας (διοικούνται από το Μεξικό μέσω Γκαλέον Μανίλας).
Διοίκηση
Αντιβασιλείς, αυντιένσιας, κορεχιμιέντος, και τεράστιο δίκτυο ισλάς/πρεσιδίων κυβέρνευαν αυτό το εδαφικό μέχρι οι κινητοποιήσεις ανεξαρτησίας (1810–1825) να το σπάσουν.