Η Συνέδριος Ειρήνης του Παρισιού το 1919 ξαναδημιούργησε το γεωπολιτικό τοπίο του 20ού αιώνα, αφήνοντας μια πολύπλοκη κληρονομιά.
Η συνόδου παρήγαγε τη Συνθήκη του Βερσαλλίου, επιβάλλοντας σκληρούς όρους στη Γερμανία — εδαφικές απώλειες, αποζημιώσεις, στρατιωτικά όρια. Δημιούργησε επίσης τον Σύνδεσμο των Εθνών, τον πρώτο παγκόσμιο οργανισμό που στοχεύει στην συλλογική ασφάλεια, αν και η αποτελεσματικότητά του εμποδίστηκε από την απουσία των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης.
Η Αυστρο-Ουγγρική Αυτοκρατορία διαλύθηκε, γεννώντας την Τσεχοσλοβακία και τη Γιουγκοσλαβία. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαιρέθηκε, δημιουργώντας το σύγχρονο Ιράκ, τη Συρία και τον Λίβανο.
Η σοβαρότητα της συνθήκης θρέψει τη γερμανική μνησικακία, τρέφοντας εθνικιστικά κινήματα που τελικά οδήγησαν τον Χίτλερ και τους Ναζίστες στην εξουσία, οδηγώντας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι κριτικοί υποστηρίζουν ότι η συνόδου τιμώρησε τη Γερμανία αντί να αντιμετωπίσει τις ριζικές αιτίες όπως ο εθνικισμός, ο στρατιωτικοποίηση και ο импеριαλισμός, θετώντας τη σκηνή για μελλοντικές συγκρούσεις.
Οι κολονιαλικές προσεδόσεις αγνοήθηκαν σε μεγάλο βαθμό, αναδεικνύοντας αγώνες ανεξαρτησίας σε όλη την Ασία και την Αφρική στα επόμενα δεκαετίες.
Οι ΗΠΑ αναδύθηκαν ως μεγάλος δύναμη, αλλά οι τάσεις μεταξύ των Συμμάχων (Γαλλία, Βρετανία, ΗΠΑ) διαμόρφωσαν το μεσοπολεμικό διάστημα.
Η συνόδου υπενθύμισε την ανάγκη αντιμετώπισης των ριζικών αιτιών, συμμετοχής όλων των εμπλεκόμενων και ενθάρρυνσης της συνεργασίας — αρχές που καθοδήγησαν μελλοτικές προσπάθειες ειρήνης.
Συνοψίζοντας, η Συνέδριος Ειρήνης του Παρισιού στόχευε να δημιουργήσει μια νέα παγκόσμια τάξη αλλά παρήγαγε απρόσμενα αποτελέσματα που συνέβαλλον σε έναν άλλο παγκόσμιο πόλεμο. Παράμεινε ένα κατρακύριστο στιγμιότυπο στην ιστορία των διεθνών σχέσεων.
