Η Λευκορωσία έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα (Köppen Dfb), χαρακτηριζόμενο από ξεχωριστές εποχές: κρύα, χιονιστα χειμώνες και θερμά, μέτρια υγρά καλοκαίρια. Η θέση της χώρας στην Ανατολική Ευρώπη—μεταξύ Βαλτικής και Μαύρης Θάλασσας, επίπεδη και μακριά από ωκεανική μετριασμική—δημιουργεί αυτό το καθεστώς.
Μάχες Αερίων Μάζα: Η Λευκορωσία καθησθαίνει στη ζώνη σύγκρουσης:
Μορφολογία: Η χώρα είναι εξολοκλήρου επίπεδη (μέση υψόμετρο 160 μ / 525 πόδια· μέγιστο 346 μ). Αυτό επιτρέπει στις αέρινες μάζες να σαρώνουν απειλητικά, προκαλώντας γρήγορες αλλαγές θερμοκρασίας. Το κρύο αέρας συσσωρεύεται στις κοιλάδες ποταμών (παγετωνικές τρύπες); το ζεστό αέρας κυκλοφορεί ελεύθερα καλοκαίρι.
Φυτία: Δάση καλύπτουν ~40% (πεύκο, έλατος, δρῦς, βελανιδιά), μετριάζοντας τοπικά μικροκλίματα—αυξάνοντας υγρασία, μειώνοντας ταχύτητα ανέμου, ελαφρώς ψύχοντας καλοκαίρια και θέρμαινοντες χειμώνες τοπικά. Νότιες υγρότοποι (Πριπιάτ Λίμνες) προσθέτουν υγρασία.
Από τέλη 19ου αιώνα, η Λευκορωσία επεξεργάστηκε κατά ~1,5°C (2,7°F)—γρηγορότερα από τον παγκόσμιο μέσο όρο. Παρατηρούμενες τάσεις:
Γεωργία (κλειδί τομέας) αντιμετωπίζει τόσο ευκαιρίες (μακρύτερη περίοδος, νέες καλλιέργειες) όσο και κινδύνους (ξηρασία, εχθροί, έλλειψη υγρασίας εδάφους). Η δασική σύνθεση αλλάζει (μείωση ελάτου, επέκταση πλατύφυλλον). Υποδομές (χτισμένες για πιο κρύο κλίμα) αντιμετωπίζουν υποτεταμένη υστέρηση παγετώνας στο βόρεια, θερμική πίεση σε σιδηρόδρομους/δρόμους. Διαχείριση νερού πρέπει να προσαρμοστεί σε πιο μεταβλητή ροή.