Πριν την κατασκευή του Τείχους του Βερολίνου το 1961, το εσωτερικό γερμανικό σύνορο μεταξύ Ανατολικής Γερμανίας (GDR) και Δυτικής Γερμανίας (FRG) δεν ήταν ακόμη πλήρως σφραγισμένο. Το Λάιψιγ, που βρισκόταν στη σοβιετική зώνη καταλήξεως (στέρησε την Ανατολική Γερμανία), και το Μονάχο, στην αμερικανική ζώνη (στέρησε τη Δυτική Γερμανία), διαιρούταν από ένα προοδευτικά οχυρωμένο όριο. Ωστόσο, πριν το 1961, ήταν ακόμα δυνατόν—αν και ολοένα και δυσκολότερο—να ταξιδέψεις νόμιμα μεταξύ των δύο κρατών.
Οι κάτοικοι του Λάιψιγ μπορούσαν να αιτηθούν βίζες εξόδου ή άδειες ταξιδιού για να επισκεφθούν τη Δυτική Γερμανία. Αυτοί χορηγούνταν επιλεκτικά, συχνά για οικογενειακές επισκέψεις, επιχειρηματικούς σκοπούς ή πολιτιστικές ανταλλαγές. Η πιο συχνή διαδρομή ήταν με το τρένο μέσω του σταθμού συνόρων Helmstedt–Marienborn (Checkpoint Alpha), που παρέμεινε ο κύριος σταθμός διαβατήριου για οδική και σιδηροδρομική κίνηση μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας καθ' όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Μια άλλη επιλογή ήταν να ταξιδέψεις στη Ανατολική Βερολίνο, μετά να διαβήσεις στη Δυτική Βερολίνο (η οποία ήταν προσβάσιμη μέσω U-Bahn, S-Bahn, ή οδός), και εκείνα να πάρεις πτήση ή τρένο διαβατήριου στο Μονάχο. Αυτή η διαδρομή αποφύγει το εσωτερικό γερμανικό σύνορο αλλά απαιτούσε πλοήγηση στους σταθμούς ελέγχου της Ανατολικής Βερολίνου.
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950, η GDR είχε ήδη φτιάξει φράκτες, πύργους παρατήρησης, και μια «ζώνη θανάτου» κατά μήκος μεγαλύτερης μέρους του συνόρου. Οι μη εξουσιοδοτημένες διαβάσεις γινόταν εξαιρετικά επικίνδυνες. Η στήριξη του Τείχους του Βερολίνου τον Αύγουστο του 1961 έκλεισε τον τελευταίο σημαντικό κενό, καθιστώντας τη φυγή σχεδόν αδύνατη χωρίς υψηλό ρίσκο.
Συνοπτικά, πριν το 1961 ο «καλύτερος τρόπος» ήταν να αποκτήσεις νόμιμη άδεια ταξιδιού και να διαβείς σε επίσημο σταθμό συνόρων όπως το Helmstedt–Marienborn, ή να διαβιβαστείς μέσω Δυτικής Βερολίνου. Μετά το 1961, και οι δύο επιλογές κλείστηκαν σε μεγάλο βαθμό.
