Παρόλο που η δικτατορία του ήταν βίαιη, το καθεστώς του Μουσολίνι (1922–1945) διέδιωξε επιθετικά προγράμματα δημόσιας υγείας—μερικώς για προπαγάνδα, μερικώς για nation-building.
1. Εξόντωση Ελονοσίας – Αποξήρανση ελών Ποντίν, διανομή μανδύων, λαρβοκτόνο. Κρούσματα μειώθηκαν από ~400χιλ./έτος (1922) σε σχεδόν μηδέν μέχρι τα 1940.
2. Υποχρεωτική Εμβολιασμός – viruela, διφθερία, φυματίωση. Σχολικές καμπάνιες ανήλθαν την κάλυψη ραγδαία.
3. Υποδομή Υγιεινής – Αποχετεύσεις, υδραγωγεία, φρεατία επεξεργασίας νερού μείωσαν χολέρα, τιφώδη, δυσεντερία.
4. Επέκταση Φροντίδας Υγείας – Νέα νοσοκομεία, αγροτικές κλινικές, μητρικά κλιμάκια βελτίωσαν πρόσβαση.
5. Προγράμματα Μητρότητας/Παιδιών – Προγεννητικές κλινικές, εκπαίδευση μαιών, σταθμοί γάλακτος μειώσανε βρεφική θνησιμότητα.
6. Καμπάνιες Διατροφής – Σχολικά γεύματα, βιταμινικές συμπληρώσεις, «Μάχη για Σιτάρι» (αυταρκεία τροφίμων) αντιμετώπισαν ελλείψεις διατροφής.
7. Ιατρική Έρευνα – Χρηματοδότηση Ινστιτούτων για τροπικά νοσήματα, βακτηριολογία, φαρμακολογία.
Η θνησιμότητα μειώθηκε· η προσδοκία ζωής ανήλθε. Αλλά τα κέρδη υπηρέτησαν φασιστικούς στόχους: υγιείς στρατιώτες, παραγωγικοί εργάτες, δημογραφική αύξηση για αυτοκρατορία. Τα προγράμματα ήταν top-down, αναγκαστικά, και αποκλείσαν πολιτικούς «εχθρούς».
Η δημόσια υγεία βελτιώθηκε—αλλά ως όργανο κράτους δύναμης, όχι ανθρώπινα δικαιώματα.
