Οι πληθυσμοί της αρκτούδικης αλεπούς (Vulpes lagopus) διακυμάνουν δραματικά – μερικές φορές διαφέρουν δέκα φορές μεταξύ ετών κορυφής και καταρράκτους. Δύο πρωταρχικοί οδηγοί δημιουργούν αυτόν τον κύκλο爆-ρύπανσης, με διάφορους ενισχυτικούς παράγοντες.
Οι αρκτούδικες αλεπούδες είναι ειδικευμένες στα λεμίνγκ. Σε χρόνια κορυφής λεμίνγκ (κύκλοι 3-5 ετών), ένα ζευγάρι αλεπούδων μπορεί να παράγει 14-18 κουνέλια. Όταν τα λεμίνγκ καταρράκτουν, η αναπαραγωγή κονκλίνει – τα θηλυκά μπορεί να μην αναπαράγουν καθόλου – και η λιμός απαντάει ενήλικες και νέους.
Η διατροφική ευελιξία παρέχει περιορισμένο buffer: όvole, πουλιά, αυγά, ψάρια, νεκροφαγία, βερίκοκα, και κουνέλια φώκιας (ακτοπληθεισμοί). Αλλά καμία δεν ταιριάζει στην καλορική πυκνότητα και την προβλεψιμότητα των λεμίνγκ.
Οι αρκτούδικες αλεπούδες καταλαμβάνουν μεσοκυνηγητική γιά – κυνηγητές που κυνηγούνται και αυτοί. Βασικοί κυνηγητές:
Η επέκταση της κόκκινης αλεπούς είναι η πιο σημαντική αλλαγή predator – η κλιματική επικάλυψη εμβαδών μετατρέπει τον ανταγωνιστή σε θανατηφόρο απειλή.
Παγκοσμίως: IUCN Least Concern. Περιφερειακά: Κίνδυνος στην Φενοσκανδία (ηπειρωτική Ευρώπη), όπου ~250 ενήλικες παραμένουν – προσπάθειες διατήρησης περιλαμβάνουν συμπληρωματική τροφοδοσία, έλεγχο κόκκινης αλεπούς και αναπαραγωγή σε καταivité.
Το Schicksal της αρκτούδικης αλεπούς είναι φάρος για την υγεία του εκδοσιακού οικοσυστήματος – οι πληθυσμιακές της ρυθμοί ηχούν τον παλμό του βορρά.