Η υπόθεση ότι όλοι οι Ιρλανδοί αντίστηξαν στην Ένωση είναι ψευδής—ένα σημαντικό μειονότατο (κυρίως Αγγλικανική Αρίστεια, ιδιοκτήτες Καθολικοί και Πρεσβυτέριοι του Άλστερ) την ủngριξαν για σταθερότητα, εμπορική πρόσβαση και αναπροσώπηση στη Γουέστμινστερ. Ωστόσο, η πλειοψηφία—ειδικά Καθολικοί και εθνικιστές Ιρλανδοί—αντίστηξε οξυτά για λόγους που τρέφαν δύο αιώνα σύγκρουσης:
Ο Πιτ ο Νεότερος υπόσχεσε να συνδυάσει την Ένωση με καθολική ανακούφιση (δικαίωμα να κάθονται στη Βουλή). Ο βασιλιάς Τζορτζ Γ' την έβγαλε· η απελευθέρωση ήρθε μόνο το 1829 μετά μαζικές κινητοποιήσεις (Ο'Κονέλ). η προδοσία Vergiftung την εμπιστοσύνη.
Η Ιρλανδική Βουλή (Βουλή του Γκράταν, 1782–1800) είχε κερδίσει νομοθετική αυτονομία. Η Ένωση την κατάργησε—Ιρλανδικοί Βουλευτές (100) στείλαν στη Γουέστμινστερ, όπου ήταν μόνιμη μειονότητα (15% των εδρών).
Το ελεύθερο εμπόριο με τη Βρετανία πλημμύρισε την Ιρλανδία με φθηρά βρετανικά βιομηχανικά προϊόντα, καταστρέφοντας την αναδυόμενη ιρλανδική βιομηχανία (μαλλί, γυαλί, λίνο). Η Ιρλανδία γινόταν γεωργικό phụ属—σίτια & γάιδαροι για βρετανικές πόλεις.
Η Ένωση στερεώσε το σύστημα των γαιοκτημόνων. Τα ενοίκια ρέυσαν στο Λονδίνο· καμία ιρλανδική χρεμιστική πολιτική δεν μπορούσε να ελαττώσει τον Μεγάλο Λιμό του 1845–52 (1εκατ. νεκροί, 1εκατ. μετανάστες). Η laissez-faire αντίδραση της Γουέστμινστερ βάθυνε την εχθρότητα.
Η Δουβλίνο παρήλθε ως πρωτεύουσα· η ιρλανδική γλώσσα, το δίκαιο και οι θεσμοί περιθωριακόποιηθηκαν. Εθνικιστικά κινήματα (Νέα Ιρλανδία, Φεινιάν, Home Rule, Σιν Φέιν) όλοι βρήκαν νομιμότητα στην "άδικη Ένωση".
Προτεσταντικό Άλστερ (ειδικά Αντρίμ, Νταουν, Λονδονντέρι) καλωσόρισε 크게 την Ένωση ως προστασία από την κυριαρχία της καθολικής πλειοψηφίας—φυτεύοντας το σπόρο του διαμερισμού (1921).
Η Ένωση του 1801 δεν ήταν συγχώνευση ισών· ήταν εναπόθεση που δομικά βλάπτει την Ιρλανδία, δημιουργώντας το "Ιρλανδικό Ζήτημα" που κυριάρχησε την βρετανική πολιτική μέχρι το 1922—και ηχεί ακόμα σήμερα.
