Ιρλανδική Μετανάστευση κατά τον Μεγάλο Λιμό (1845–1852)

Περίπου 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι μετανάστευσαν από την Ιρλανδία κατά τη δεκαετία του Μεγάλου Λιμού (1845–1855), με τις κορυφαίες χρονιές 1847–1851 να βλέπουν ~250.000 αναχωρήσεις ετησίως.

Προορισμοί

• Ηνωμένες Πολιτείες: ~1,5 εκατ. (70%) – Νέα Υόρκη, Βοστώνη, Φιλαδέλφεια, Σικάγο.
• Μεγάλη Βρετανία: ~500.000 – Λίβερπουλ, Γλάσγκο, Λονδίνο, Μάντσεστερ.
• Καναδάς (Βρετανική Βόρεια Αμερική): ~300.000 – Σταθμός καραντίνας Γκρόσ Ιλ; πολλοί συνέχισαν για ΗΠΑ.
• Αυστραλία: ~70.000 (υποστηριζόμενοι + κακούργοι).
• Άλλοι: Αργεντινή, Νέα Ζηλανδία, Νότια Αφρική, Καραϊβικά.

Αίτια

• Φθορά πατάτας (Phytophthora infestans) καταστρέφει την κύρια καλλιέργεια των γης-απεριόριστων φτωχών (1845–1849).
• Αποτυχίες βρετανικής πολιτικής: Οικονομία laissez-faire, συνεχείς εξαγωγές σιτηρών, ανεπαρκής ανακούφιση (εργαστήρια, σούπες), Κλαύση Γκρεγκόρι (κίνητρο εκδήλωσης γεωργών).
• Προϋπάρχουσα φτώχεια: Διαμέρισμα κτήσεων, ραντσιαριστές ενοικιάσεις, καμία εναλλακτική βιομηχανία.

Δημογραφική Επιρροή

• Πληθυσμός Ιρλανδίας έπεσε από ~8,2Μ (1841) σε ~6,5Μ (1851) – **~20% απώλεια** (θάνατος + μετανάστευση).
• Μετανάστευση συνέχισε για δεκαετίες· πληθυσμός έπεφτε μέχρι τα 1960.
• Διασπορά τώρα ~70–80 εκατομμύρια παγκοσμίως διεκδικούν ιρλανδική καταγωγή.

Κληρονομιά

Ο Λιμός διαμόρφωσε την ιρλανδική ταυτότητα, εθνικιστική πολιτική, δύναμη Καθολικής Εκκλησίας και δημογραφία του Αγγλοφώνου κόσμου. Παραμένει το ορίζοντα τραύμα της σύγχρονης ιρλανδικής ιστορίας.