Η Ιρλανδία συνδέεται με το τριφύλλι (shamrock), αλλά παρά την φήμη «Πράσινης Νήσου», έχει σχετικά μικρή χλωρίδα σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες (Εθνικός Βοτανικός Κήπος Γλασνέβιν). Η πλειοψηφία των φυτών βρέθηκε και αλλού στην Ευρώπη, αλλά τουλάχιστον 850 είδη ανθίζουσων φυτών είναι αυτόχθονα.
Trichomanes speciosum. Πολύ ζητούμενη στη βικτωριανή εποχή· υπερσυλλογή οδήγησε σε μείωση. Σήμερα προστατευόμενο είδος: κόκκινη λίστα Εθνικού Βοτανικού Κήπου και οδηγία «Habitats» της ΕΕ. Μεγαλύτερη ευρωπαϊκή πτέριδα φύλλου, φύλλα >30 εκ. Χαρακτηριστικό: σωληνοειδής μορφή σποροφόρων δομών → «bristle fern».
«Moran reisc» στα Ιρλανδικά. Προστατευόμενο υπό οδηγία «Habitats» ΕΕ και κόκκινη λίστα (κρίσιμα κινδυνευόμενο). Πολυετές, μικρά κίτρινα λουλούδια. Παλιότερα σε χαμηλά και ψηλά μέρη· τώρα μόνο ψηλά (χαμηλά habitats καταστράφηκαν).
«Croch an fhomhair» στα Ιρλανδικά. Κόκκινη λίστα (κρίσιμα κινδυνευόμενο). Ανθίζει Σεπτέμβρη-Οκτώβριο, λιλάχρωμα λουλούδια. Δηλητηριώδες. Βιολογεί σε ποικίλους χώμους, προτιμά καλά αποστραγγισμένο, ελαφρύ.
«Cib ghabhlach» (Ιρλανδικά), Carex divisa (Λατινικά). Σπάνιο, θεωρούταν εξαφανισμένο μέχρι ανακάλυψη 1990s (Curtis & Fitzgerald, Εθνική Υπηρεσία Πάρκων/Ζωικής Διάταξης). Κόκκινη λίστα (κρίσιμα κινδυνευόμενο). Πολυετές βότανο, αλατιστά/βουρώδεις συνθήκες κοντά στη θάλασσα. 2 τοποθεσίες 1990: δύο εντός 10 χλμ στην Γουέξφορντ, μία στον ποταμό Μπάροου στην Κιλκένη.
