Η Ολλανδική Δυτική Ινδία Εταιρεία (WIC) αναπτύσσει πολλαπλές κινήτρως για να πληθυσμήσει το Νέο Νέερλαντ (1624–1664), με μικτές επιτυχίες.
Χορηγούσε τεράστιες κτήσεις (16+ μίλια ποταμική ακτογραμμή) στους patroons που κατοικίζουν 50 ενηλίκους μέσα σε 4 χρόνια. Οι patroons κράτησαν seigneurial δικαιώματα: δικαστήρια, φόροι, εμπορικό μονοπώλιο. Μόνο η Ρενσελάερσβίκ (Κιλιάν ван Ρενσελάερ, περιοχή Άλμπανι) ευδοκίμησε. Οι υπόλοιπες απέτυχαν—λίγοι Ολλανοί ήθελαν φεουδαϊκή ζωή ενοίκων.
Η WIC διάταξε «κανείς δεν θα διώκεται για θρησκεία». Ελκύσε: Γουαλώνες, Υγυεινούς, Σεφαρδικούς Εβραίους (1654, πρόσφυγες Ρεσιφε), Κοουάκερ, Λουθηρανούς. Αλλά δημόσια λατρεία μόνο για την Ολλανδική Reformierte Εκκλησία· οι άλλοι ιδιωτικά. Ο Γενικός Διευθυντής Στουβισάντ αντέστη αρχικά στην εβραϊκή εγκατάσταση.
Εμπόριο γουνών (κάστωρας, βίδρα) με Ιροκέζ/Μαχικανς — κύρια εσόδα. Γεωργία: σιτάρι, καπνός, κτηνοτροφία. Εμπόριο: Μανχάταν ως entrepôt για Καραϊβική, Ευρώπη, εσωτερικό. Vrijhandel (ελεύθερο εμπόριο) περιόδοι ενίσχυσαν ιδιώτες εμπόρους.
Η WIC παρείχε: εργαλεία, σπόρους, κτηνοτροφία, μεταφορά, αρχικές ρατζιόν, προστασία φρουρίων. Αλλά η υποστήριξη ήταν ανεπάρκης· οι colons συχνά παρεπεφράζονταν για αμελεία.
Το Description of New Netherland του Αδριαάν ван ντερ Донκ (1655), χάρτες, φυλλάδια προώθησαν γονιμότητα, κλίμα, ελευθερία. Υπερβολικά· η πρόσληψη παρέμενε δύσκολη.
Το 1664: ~9.000 Ευρωπαίοι (Ολλανοί, Γερμανοί, Γάλλοι, Σκανδιναβοί, Άγγλοι, Εβραίοι), ~1.500 ενοικιασμένοι Αφρικανοί. 18 γλώσσες μιλούνταν στη Μανχάταν. «Κύλιγμα εθνών» πριν ο όρος υπάρχει.
Ολλανδικά ονόματα τόπων (Μπрукλιν, Χάρλεμ, Στάτεv Αιλάντ, Γιογκερς, Κόνυ Αιλάντ), νομικές έννοιες, προηγούμενο ανοχής. Αλλά ο πληθυσμός παρέμεινε μικρός έναντι της Νέας Αγγλίας.
