Ο λαϊκός χορός της Ρουμανίας εκτείνεται από αρχαίες νοσταλγικές αγροτικές θρήνους έως τη 21η-αιωνική synth-λαϊκή, αντανακλώντας Δακική, Λατινική, Σλαβική, Οθωμανική και Ρομά επιρροές.
Αυτοσχεδιασμένο, rubato, μελισματικό φωνητικό κομμάτια—συχνά solo, a cappella ή με φλουϊερ (σούραυλος), κομπζά (λαούτο), τσαμπάλ (χτυπητή νταούλι). Θέματα: ποθός (ντορ), φύση, εξορία, αγάπη. Καμία σταθερή μέτρηση. UNESCO Αόρατος Πολιτιστικός Κληρονομιά (2009).
Επαγγελματική Ρομά (λαουτάρι) παράδοση: ερευνητική βιολί, ακοντερντο, τσιμπάλ. Ρεπερτόριο: χορέ (χοροί κύκλου), σέρμπε (γρήγορο 2/4), μπράουλ (χορός ζώνης), ινβъртίτε (χοροί στροφής). Διαδοχή προφορικά· πολύπλοκη διακόσμηση.
Χορός κύκλου, χέρια χτυπημένα ή ώμοι δεμένοι. Μουσική: ασύμμετροι ρυθμοί (7/8, 5/8, 11/16), ηγούμενο από βιολί/ακοντερντο. Πανταχού παρών σε γάμους, γιορτές. Τοπικές παραλλαγές: Χορά μαρέ, Χορά πε λοκ.
Μετα-1990 synth-pop/folk fusión: turbo-folk beats, Αραβικές/Τουρκικές μελοδικές στροφές, ρουμάνικα στίχοι (αγάπη, προδοσία, χρήματα, αυτοκίνητα). Διαμαχόμενη—κριτική ως βάρβαρη, γιορτασμένη ως αυθεντική έκφραση εργατικής τάξης. Αστέρες: Φλορίν Σαλάμ, Νίκου Παλέρου, Ντάνι Μοκάνου.
Μονόκαλαμος κωνικός ξύλινο πνευστικό (υβριδικό κλαρίνο-σσοπράνο σαξ). Διακριτικό timbre—μελαγχολικό, τρυπητικό. Χρησιμοποιείται σε λαουταρέακα, ορχηστρικά έργα (Ενέσκου), σύγχρονο τζαζ (Λούκιαν Μπαν).
Οι Ραψωδίες Αρ. 1 & 2 του Γιώργου Ενέσκου (1901) — ορχηστρικές φαντασίες σε λαϊκά θέματα. Εθνική μουσική ταυτότητα κρυσταλλίστηκε.
Χαλκινές μπάνδες (κλαρίνετα, trompετες,τούμπες, κρουστά) — χωριάτικες εορτές, γάμοι, κηδείες. Ρεπερτόριο: χορέ, σέρμπε, μαρσ, λαϊκά τραγούδια. Fanfara Ciocârlia (Ζετσε Πριζοβίτς) — παγκόσμια φήμη.
Προχριστιανικά πολυφωνικά ψαλμωδία, ison (drone) μπάσο, modal κλίμακες. Διατηρούνται στη Μαραμούρεσ, Μπουκοβίνα. Υποψήφιο UNESCO.
