Η Αράχνη, θνητή υφαντρια με εξαιρετικό ταλέντο, πρόσκλησε την θεά Αθηνά σε διαγωνισμό υφαντικής τέχνης. Παρά τις προειδοποιήσεις της Αθηνάς, η Αράχνη επιμένει. Το ταπετσάρι της ξεπέρασε σε ομορφιά και τεχνική ακόμα και αυτό της θεάς.
Εξωργισμένη από το τι ένιωσε ως παραβίαση του θείου κόσμου, η Αθηνά καταράται την Αράχνη, μετατρέποντάς την σε αράχνη. Αυτή η πράξη υπηρετεί ως έντονη προειδοποίηση εναντίον της ύβρισης – της υπερβολικής υπερηφανείας που οδηγεί τους θνητούς να αμφισβητούν τους θεούς.
Μερικοί υποστηρίζουν ότι η αντίδραση της Αθηνάς ήταν αναλογικά υπερβολική. Η πρόκληση της Αράχνης προέκυπτε από πάθος και κυριότητα της τέχνης της, όχι κακόβουλη διάθεση. Μια ελαφρύτερη ποινή ή μια διδασκαλία θα μπορούσαν να είναι πιο δίκαιες.
Άλλοι βλέπουν τη μεταμόρφωση ως μορφή αθανασίας. Οι αράχνες είναιmeisters της υφαντικής τέχνης· ως αράχνη, η Αράχνη συνέχισε την τέχνη της αιωνίως, γινόμενος ένα αίδιο σύμβολο της τεχνικής εξοχότητας.
Η δικαιοσύνη της μοίρας της Αράχνης παραμένει ανοιχτή στην ερμηνεία. Ο μύθος διαμένει διότι εξερευνά την τάση μεταξύ της ανθρώπινης φιλοδοξίας και της θεικής εξουσίας, του ταλέντου και της υπερηφανείας, αφήνοντάς μας να αναρωτιόμαστε πού ακριβώς βρίσκεται το όριο μεταξύ τους.
