Γιατί Οι Ιρλανδοί Πείναγαν Παρά Τον Ωκεανό Πληρό Ψαριών: Η Μεγάλη Λιμός (1845–1852)

Η Μεγάλη Λιμός (An Gorta Mór) σκότωσε ~1 εκατ. και ανάγκασε ~1,5 εκατ. να μετανάστευσουν. Το παράδοξο—λιμός ανάμεσα σε φιλόψωμο θάλασσα—προέρχεται από δομικούς, όχι φυσικούς λόγους:

1. Μύκητας Πατάτας (Phytophthora infestans)

Οι φτωχοί της Ιρλανδίας (≈3 εκατ.) βασιζονταν σχεδόν αποκλειστικά στην πατάτα—ένα πυκνό σε θερμίδες, αξιόπιστο καρπό. Ο μύκητας του 1845 κατέστρεψε 1/3 της σοδειάς· το 1846 το 3/4. Δεν υπήρχε εναλλακτικός θεμελιώδης καρπός για τους αγέροχους.

2. Αποτυχίες Βρετανικής Πολιτικής (ή Επιλογές)

• Ιδεολογία laissez-faire: Η κυβέρνηση αρνήθηκε να σταματήσει τις εξαγωγές τροφίμων. Κατά τη διάρκεια της λιμού, η Ιρλανδία εξήγαγε σίτο, βούτυρο, κτήνατα, και ναι—ψάρια—στη Βρετανία.
• Δημόσια έργα αντί άμεσης βοήθειας: Πεινασμένοι άνδρες χτίζαν άχρηστους δρόμους για λεπτά· πολλοί πέθαναν στη δουλειά.
• Σύστημα workhouse: Υπερπληθωρισμένα, λοιμώδη, απαιτούσαν παραχώρηση γης (Γρηγόριος Κλάυσουλα) για είσοδο.
• Εκδίκαση: Οι γαιοκτήμονες διέκαθαρον ενοίκιους για συγκέντρωση βοσκοτόπων· «καθαρισμοί» επιτάχυναν κατά τη λιμό.
• Καμία αλιευτική υποδομή: Οι φτωχοί έλειπαν σκάφη, δίχτυα, κεφάλαιο και πρόσβαση σε αλιεία ελεγχόμενες από βρετανικούς εμπόρους. Οι παραλιακές κοινότητες πείναγαν ενώ τα ψάρια έστελναν στις αγγλικές αγορές.

3. Δομική Φτώχεια

Προ-λιμός, 40% αγροτικών οικογενειών ζούσαν σε μονοδωμάτια· γράμμαμμα χαμηλό· γαιοκτησία ασφαλής. Καμία αποταμίευση, καμία ασφάλεια.

Τα ψάρια ήταν εκεί. Τα μέσα να τα πιάσουν, επεξεργαστούν, διανείμουν και τρώγουν δεν υπήρχαν—λόγω αιώνων αποσυρόμενης الاستعمιαστικής εξαγοράς και αμέλειας πολιτικής. Η λιμός δεν ήταν αποτυχία της φύσης· ήταν αποτυχία διακυβέρνησης και ισότητας.