Επιθέσεις Απάτσες σε Ισπανικές Αποικίες: Δεν Ήταν Φυγή στο Μεξικό

Η προϋπόθεση περιέχει ιστορική αντίστροφη προσέγγιση. Οι ομάδες Απάτσες (Τσιρικάχουα, Μεσκαλέρο, Χικαρίγια, Λίπαν, κ.λπ.) κατείχουν ήδη την παρούσα Δυτική ΗΠΑ και βόρεια Μεξικό όταν οι Ισπανοί colons έφτασαν το 1500. Δεν «έφυγαν στο Μεξικό»—αμύναν την πατρική εδαφική διαδρομή που εκτείνονταν και στις δύο πλευρές του μεταγενέστερου διεθνούς συνόρου.

Διακυβερνητικοί Παράγοντες Συγκρούσεως

• Παρέμβαση γης: Ισπανικές μισσίες, προεδρίες και αστικές αποικίες διατάραξαν τα κυνηγετικά/συλλεκτικά εύρη και την πρόσβαση στο νερό των Απάτσες
• Σκλαβοθηραία: Οι Ισπανοί συνέλεγαν Απάτσες για μεταλλεία/έργα· οι Απάτσες εκδικούνταν κλέβοντας κτήματα (άλογα, βόεια, πρόβατα)
• Αναγκαστική μετατροπή: Το σύστημα μισσιών στοχευε στην πολιτισμική εξαφάνιση· η αντίσταση ήταν ταυτόχρονα στρατιωτική και πνευματική
• Διακοπή εμπορίας: Οι ισπανικές μονοπωλίες υποκόπησαν τα δίκτυα ανταλλαγής των Απάτσες

Μοτίβα Επιθέσεων

Οι επιθέσεις των Απάτσες ήταν στρατηγικές: στοχεύοντας κτήματα (πλούτος-κινητικότητα), αιχμαλώτους (ένταξη/υιοθεσία) και προμήθειες. Εξακολούθησαν ανώτερη κινητικότητα, γνώση της ερήμου και αποκεντρωμένη ηγεσία. Οι ισπανικές πολιτικές «guerra a fuego y sangre» (πόλεμος με φωτιά και αίμα) ανεβαίναν τον κύκλο βίας.

Μεξικανική Περίοδος (1821–1848)

Το ανεξάρτητο Μεξικό συνέχισε τις ισπανικές πολιτικές αλλά με λιγότερους πόρους. Νόμοι κεφαλαιοδότησης σκαλπ (1830s) ενθάρρυναν τη σφαγή. Ορισμένες ομάδες Απάτσες έκαναν προσωρινές ειρηνικές συνθήκες· άλλες ένταξαν επιθέσεις στην Τσιουάουα, Σονόρα, Ντουράνγκο.

Περίοδος Η.Π.Α.

Μετά το 1848, η αντίσταση των Απάτσες συνέχισε εναντίον της αμερικανικής επέκτασης (Αγορά Γκάντσεν 1854, φρούρια, περιορισμός σε προστατευόμενες ζώνες). Η παράδοση του Τζερονίμο (1886) έβαλε τέλος στην οπλισμένη αντίσταση· οι Τσιρικάχουα αιχμαλωτίστηκαν στη Φλόριντα/Αλάμπαμα/Οκλάχομα.

Η εξουσία, η εδαφική γνώση και η προσαρμοστική αντίσταση των Απάτσες—όχι η φυγή—όρισαν την επαφή τους με τις κολονιακές δυνάμεις.