Το ζήτημα απόκτησης μεξικανικών εδαφών—ειδικά της Καλιφόρνιας—εμφανίστηκε αποφασιακά τη δεκαετία του 1840 εν μέσω αμερικανικής δυτικής επέκτασης. Ο Μεξικανο-Αμερικανικός Πόλεμος (1846-1848) και η προκύπτουσα Συνθήκη Γκουαδαλούπε Ιδάλγκο μεταβιβάσανε τεράστια εδάφη στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά η απόφαση περιείχε βαθιές πολιτικές, ηθικές και στρατηγικές υπολογισμούς που παραμένουν αντικείμενο διαφωνίας.
Μεξικανοί πολίτες στα μεταβιβασθέντα εδάφη αντιμετώπισαν αβέβαιη νομική κατάσταση, απώλεια γης και πολιτισμική περιθωριακότητα παρά τις εγγυήσεις της Συνθήκης. Εγχωριακά έθνη (Κουμεγιάγ, Τσούμας, Τόνγκαβα, κ.λπ.) υπέστησαν επιταχυνσμένη απομάκρυνση και βία τόσο υπό μεξικανική όσο και υστερική αμερικανική κυριαρχία.
Η απόκτηση καθιέρωσε την ηπειρωτική ΗΠΑ αλλά εναποκλείστισε τομικές διενέξεις για τη σκλαβιά που culminated στον Εμφύλιο Πόλεμο. Η γρήγορη κρατικοποίηση της Καλιφόρνιας (1850) ως ελεύθερο κράτος ισορρόπησε προσωρινά την ανταπόκριση στη Σενάτα αλλά έντασε τις εθνικές εντάσεις.
Η σύγχρονη ανάλυση επισημαίνει:
Οι αποφάσεις απόκτησης εδαφών φέρουν ανεπανάκλητες συνέπειες για τις επηρεαζόμενες πληθυσμιακές ομάδες. Η ιστορική αξιολόγηση απαιτεί ζύγισμα δηλωμένων στόχων εναντίον πραγματικών αποτελεσμάτων, προβλεπόμενων οφέλων εναντίον προσβληθέντων κακών, και νομικών μορφοτήτων εναντίον ηθικών πραγματικοτήτων.