Η τοποθεσία της Μπραζίλιας—φαινομενικά απομονωμένη στην Κεντρική Πλατεία (Πλανάλτο Σεντράλ)—προέκυψε απόعمدة, αιωνία συζήτηση για εθνική ολοκλήρωση, ασφάλεια και ανάπτυξη. Η απόφαση δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε καθαρά αισθητική.
Η ακτοπλοϊκή συγκέντρωση (Ρίο, Σαο Πάουλο, Σαλβαδόρ, Ρεσίφε) αφήνει την εσωτερική ευάλωτη—η εδαφική ακεραιότητα απαιτούσε διοικητική παρουσία στην καρδιά της χώρας. Η Μπραζίλια είναι ~ισοαποστήτω από:
1950s: 70% Βραζιλιανών ζούσαν εντός 200 χλμ από ακτή. Εσωτερική πρωτεύουσα θα:
Οι ακτοπλοϊκές πρωτεύουσες είναι αποκλειστές (Ρίο 1808, 1893, 1930). Εσωτερική πρωτεύουσα υπερβιώνει ναυτική αποκλεισμό—κριτικό για χώρα με 7.400 χλμ ακτή και ιστορικές ευρωπαϊκές παρεμβάσεις.
Το «δεσενβολβιμεντο» του ΤζΚ: Μπραζίλια ως χτισμένο μανιφέστο βιομηχανικοποίησης, εποχής αεροπορίας, αρχιτεκτονικής βανгарντ (Σχέδιο Πιλοτά του Λούσιο Κόστα, μνημεία του Όσκαρ Νίεγιέρ). Όχι απλώς πόλη—δήλωση.
| Τοποθεσία | Υποστηρικτές | Λόγος Απόρριψης |
|---|---|---|
| Σέρα ντε Μαρ (ακτοπλοϊκά βουνά) | Συντηρητικοί, συμφέροντα Ρίο | Διατηρεί ακτοπλοϊκό προκατάληψη· αμυντικό? |
| Γκόιας Βέλχο (ιστορικό χρυσαφικό χωριό) | Παραδοσιακοί | Πολύ μικρό, ρηχωτό, χωρίς χώρο επέκτασης |
| Νήσος Μπαανάλ (Ποτάμιος Αραγκουάια) | Υποστηρικτές λιμνικής μεταφοράς | Κατακλυσματώδης, απομονωμένη, ιθαγενείς εδάφη |
Η Μπραζίλια πέτυχε στην εδαφική ολοκλήρωση (αυτοπαλδρόμια, γεωργία, ορυχεία ανθορίφησαν) αλλά δημιούργησε νέα κοινωνική γεωγραφία εξαίρεσης. Το «γιατί» παραμένει ζωντανή συζήτηση στην βραζιλιανή αστική πολιτική.