Κατά την Εποχή της Εξερεύνησης, η Ισπανία και η Πορτογαλία αντιμετώπισαν teritorιαλικές ισχυρισμούς στην Αμερική, Αφρική και Ασία. Και οι δύο ζητούσαν αποκλειστικά δικαιώματα σε νεο-«ανακαλυμμένες» γαίες, οδηγώντας σε συχνείς διαμάχες.
Για να διαμεσολαβήσει, ο Πάπας Αλέξανδρος VI διαμεσολάβησε τη Συμφωνία της Τορδεσιάς, διαιρώντας τον κόσμο κατά μήκος ενός βορειο-νοτίου μεσογειακού 370 λεύγων δυτικά των νήσων Πράσινου Ακρωτηρίου. Οι γαίες δυτικά πήγαιν στην Ισπανία· ανατολικά στην Πορτογαλία. Ωστόσο, ακαριβείς μετρήσεις μήκους και ασαφείς όροι απέδωσαν συνεχείς διαφωνίες.
Στη Νότια Αμερική, η γραμμή τέμνει τη σύγχρονη Βραζιλία, οδηγώντας στην πορτογαλική επέκταση δυτικά (bandeirantes) και τις ισπανικές ισχυρισμούς από τα δυτικά, δημιουργώντας τάσεις σε περιοχές όπως ο λεκάνης του Ρίο ντε λά Πλάτα.
Στον Ινδικό Ωκεανό και τη Νότια Ασία, και οι δύο δυνάμεις ανταγωνίζονταν για το εμπόριο αρωμάτων,וקבעων αντιπάλους φρούρους και εργοστάσια, συχνά συγκρούμενοι με τοπικούς ηγέτες και μεταξύ τους.
Πέρα από τις κολωνίες, ανταγωνίζονταν για τον έλεγχο θαλάσσιων διαδρόμων, πρόσβαση σε αγορές και ροές πολύτιμων μετάλλων, τρέχοντας ναυμαχιακούς όπλισμους και πειρατεία.
Η σκληρή Καθολικότητα της Ισπανίας αντίθετα με το πιο ποικιλμόρφο θρησκευτικό τοπίο της Πορτογαλίας. Δασικές ενώσεις (π.χ., 1580–1640 Ιβηρική Ένωση) και κληρονομικές κρίσεις περαιτέρω περιπλέκουν τις σχέσεις.
Ακόμα και στην Ιβηρία, το ακριβές σύνορο ήταν αμφισβητούμενο, οδηγώντας σε περιστασιακές συμπλοκές.
Καθώς η Ολλανδική, Αγγλική, και Γαλική δύναμη ανήλθαν στο 17ο-18ο αιώνα, η ισπανική και πορτογαλική επιρροή μείωθηκε, οδηγώντας σε πιο διπλωματική συνεργασία.
