Η αποικιοκράτεια της Ισπανίας στην Άνω Καλιφόρνια (1769–1821) οδήγησε από τρία αλληλεπιδρούντα αναγκαστικά:
Το Φραγκισκάνικο σύστημα μισσιών (21 μισσίες, 1769–1823) ήταν το πρωταρχικό όργανο. Οι μοναχοί (ηγούμενοι από τον Τζουνίπερο Σέρρα) στόχευαν να μετατρέψουν τους ντόπιους Καλιφορνιούς στον Καθολικισμό, να τους ενσωματώσουν στην ισπανική κοινωνία και να δημιουργήσουν πιστούς υπότακτους. Οι μισσίες έγιναν γεωργικά/κτηνοτροφικά κέντρα με αναγκαστικό ντόπιο εργατικό δυναμικό.
Η Ισπανία διεκδίκησε ολόκληρη την Ειρηνική ακτή με δικαίωμα ανακάλυψης (Καμπρίγιο 1542, Βισκαΐνο 1602) αλλά δεν είχε παρουσία βόρεια της Κάτω Καλοφόρνιας. Ρωσικοί εμπόρους πελτημάτων (Φορτ Ρος, 1812) και βρετανικά/αμερικανικά πλοία απείλουν αυτή την κατάσχεση. Η εγκατάσταση στην Καλιφόρνια δημιούργησε φυσική ισπανική παρουσία για να κολλήσει τη κυριαρχία.
Η Καλιφόρνια ήταν το νότιο πτερύγιο των αμερικανικών διεκδικήσεων της Ισπανίας. Μια αλυσίδα πρεσίδιο (φρούρια)—Σαν Ντίεγο, Σάντα Μπάρμπαρα, Μοντερέι, Σαν Φρανσίσκο—φύλαξε κατά ξένης παρέμβασης και ασφάλισε τη διαδρομή του Μανίλα Galleon (Ακαπούλκο–Μανίλα) που πέρασε εκτός ακτής.
Η παρουσία της Ισπανίας ήταν λεπτή (~3.000 μη-ντόπιοι στο απόλυτο). Η Μεξική κληρονόμησε την περιοχή το 1821· οι ΗΠΑ την πήραν το 1848. Αλλά το πλαίσιο μισσιών/πρεσιδίων, τα ονόματα τοποθεσιών και ο ισπανικός πολιτισμικός αποτύπωση διαμένουν.
