Κατά την εξερεύνηση και αποικιοποίηση των Αμερικών, η Ισπανική Αυτοκρατορία και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις διώχθηκαν αρκετές εκμεταλλευτικές και εμπορικές δραστηριότητες που ξαναδιάμορφωσαν τις οικονομίες και τις κοινωνίες του ημισφαιρίου.
Ορυχεία χρυσού και ασημίου στο Μεξικό (π.χ., Σακατέκας), Περού (Ποτόσι), και Βολιβία γίνονταν η ραχοκοκαλιά της αυτοκρατορικής περιουσίας. Το ιθαγενές εργατικό—και αργότερα αфриканοί δούλοι—αναγκάστηκε μέσω συστημάτων όπως το ενκομιένδα και η μίτα.
Σάκχαρο, τσιγάρο, βαμβάκι, και κακάο καλλιεργούνταν σε μεγάλες περιουσίες (ασιέντας). Ενσκαλωμένοι Αφρικανοί παρείχαν το πλειοστό του εργατικού δυναμικού, ειδικά στα Καραϊβικά και τη Βραζιλία.
Το σύστημα φλότα συνοδεύει αμερικανικό χρυσάφι και γεωργικά προϊόντα στη Σεβίλη, ενώ ευρωπαϊκά βιομηχανικά προϊόντα, όπλα, και κτηνοτροφικά ρέουν δυτικά. Αυτό το μονοπώλιο εμπλούτισε τον Βασιλιά αλλά απέφραξε την τοπική βιομηχανία.
Ισπανικά στόλοι εκμεταλλεύονταν τις πλούσιες τράπεζες μπακαλιάρου εκτός Νεοφoundland και του Κόλπου Σαιντ Λόρενς, αλάτιζοντας και στεγνάζοντας το ψάρι για ευρωπαϊκές αγορές.
Στα Καραϊβικά και τον Κόλπο της Καλιφόρνιας, ιθαγενείς δύτες συλλέγουν μαργαριτάρια για εξαγωγή στην Ευρώπη, συχνά υπό βίαιες συνθήκες.
Ξύλο από δάση Καραϊβικών και ηπειρωτικών παρείχε υλικά σε ναυπηγεία και κατασκευές και στις δύο τις Αμερικές και την Ισπανία.
Αυτές οι δραστηριότητες εγκατέστησαν εκμεταλλευτικά θεσμούς, демογραφική κατάρρευση μεταξύ των ιθαγενών λαών, και τη διαατλαντική εμπορία δούλων—θεμέλια της μακροπρόθεσμης οικονομικής δομής της Λατινικής Αμερικής.
