Η οικονομία, η υδατική ασφάλεια, και η πολιτιστική κληρονομιά της Περού είναι αδιάσπατα δεδεμένες σε τρία mega-οικοσυστήματα: τα Άνδες, την Αμαζονία, και την Ειρηνική ακτή.
Παγέτες και υψηλά υγρότοπα (bofedales) τρέφουν ποταμούς που αρδεύουν την παραλιακή γεωργία (σπαραγγί, σταφύλια, αβοκάδο), εφοδιαζουν τη Λίμα (10 εκατ. άνθρωποι), και κινούν υδροηλεκτρισμό (~60% ενέργειας).
Προέλευση πατάτας (4.000+ ποικιλίες), κινόα, καλαμπόκι, οκά, γιούλουκο. Διάφορα μικροκλίματα επιτρέπουν ολόχρονη παραγωγή για εξαγωγή και τροφική autonomía.
Η άνοδος του Ρεύματος Χουμπόλντ δημιουργεί ένα από τα παραγωγικότερα θαλάσσια οικοσυστήματα της Γης. Αγχοβέτα → ψαροκρέμα/ψαρέλαιο (πρωτεύων εξαγωγέας παγκοσμίως). Αλιευτικά πλοία πιάνουν μπακαλάρο, λαμπρούλα, καλαμάρια.
Χαλκός (Ανταμίνια, Σερβέρδε), χρυσός (Γιανανότσα), ψευδάργυρος, ασήμι. Ορυχεία = ~10% ΑΕΠ, 60% εξαγωγές. Περιβαλλοντικό πρόκλημα: απόβλητα, ρύπανση νερού, κοινωνική σύγκρουση.
Μάτσου Πίτσου, Αμαζονικά καταλύματα, Φάραγκα Κόλκα, Γραμμές Νάσκα, Λίμνη Τι티κάκα. Προ-COVID: 4,4 εκατ. επισκέπτες, 5 δισ. $ έσοδα.
Ανδινά παγέτες αντιμετωπίζουν ξηρασία· Αμαζονία απορροφεί άνθρακα. Ηλιακό (περιφέρεια Ατακάμα), αιólico (παράλια), γεωθερμικό (νότια Άνδες) προσφέρουν καθαρές ενεργειακές διαδρομές.
Η ανάπτυξη της Περού εξαρτάται από τη διαχείριση εξορυκτικών βιομηχανιών χωρίς να αδειάζει τα οικοσυστήματα που υποστηρίζουν τον λαό της και τις παγκόσμιες κλιματικές υπηρεσίες.