Η φτώχεια της Παραγουάης (ποσοστό φτώχειας ~25–30%, ακραία φτώχεια ~4–5%) προκύπτει από αλληλεπικαλυπτόμενες δομικές αδυναμίες:
Εσωτερική χώρα· εξαρτάται από ποταμούς Αργεντινή/Παράνα για εξαγωγική πρόσβαση. Κακοί δρόμοι, λιμένες, ενεργειακό δίκτυο και εύρυζωνη broadband αυξάνουν κόστη εμπορίου και απομονώνονται αγροτικές περιοχές.
Χρόνια διαφθορά, προτεκτισμός, αδυναμία δικαιοσύνης, πολιτειακή αστάθεια αποτρέπουν επενδύσεις και κατανέμουν λάθος πόρους. Η νομική δέσμευση είναι ανώμαλη.
Υψηλό Gini (~0,45–0,50). Συγκέντρωση γης (latifundios) περιορίζει πρόσβαση μικρογεωργών. Πλούτος και εξουσία συγκεντρωμένοι σε μικρή ελίτ· χαμηλή κοινωνική κίνησης.
Εξαγωγές κυριαρχούνται από σόγια, κρέας, καλαμπόκι, ηλεκτρισμό. Ευάλωτες σε κυμ Dao τιμών, κλιματικούς σοκ (ξηρασία/πλημμύρα) και αλλαγές ζήτησης. Περιορισμένη βιομηχανικοποίηση ή εξαγωγές υπηρεσιών.
Ποιότητα εκπαίδευσης ανώμαλη· υψηλή αποσυρρίπτωση, διαστολή δεξιοτήτων. Εργατικό δυναμικό λείπει τεχνική/επαγγελματική εκπαίδευση για υψηλότερης αξίας τομείς.
Χαμηλή φορολογική βάση (~13% ΑΕΠ), υψηλή ανεπίσημη οικονομία. Περιορίζει δημόσιες επενδύσεις σε υγεία, εκπαίδευση, υποδομή.
~60–70% απασχόλησης ανεπίσημη — καμία κοινωνική ασφάλιση, χαμηλή παραγωγικότητα, καμία φορολογική συνεισφορά.
Παρὰ μεταρρυθμίσεις, αντιληπτός κίνδυνος (διαφθορά, ρυθμιστική αβεβαιότητα, μικρή αγορά) κρατάει τις άμεσες ξένες επενδύσεις υποτυπώδεις.
Η βιώσιμη πρόοδος απαιτεί ολοκληρωμένη μεταρρύθμιση: γειοκτησία, εκπαίδευση, θεσμοί, υποδομή, διαφοροποίηση και κοινωνική ένταξη.
