Λουκίντα Χάδσον Γιόρκ (1788–1869) ζήσε μια ζωή που εκτείνεται από την Εποχή των Ιδρυτών μέχρι τον Εμφύλιο Πόλεμο — θυγατέρα του Αλεξάντερ Χάμιλτον, γυναίκα ενός έμπειρου εμπόρου, μητέρα, γιαγιά, και χρονογράφος ενός μεταβαλλόμενου Νέας Υόρκης. Η ιστορία της φωτίζει τις συχνά παραμελημένες γυναίκες που γέφυραν την επαναστατική γενιά της Αμερικής και την σύγχρονη εμφάνισή της.
Γεννήθηκε 25 Φεβρουαρίου 1788, στην Άλμπανι, η Λουκίντα ήταν το τέταρτο επιβιώσαν παιδί του Αλεξάντερ και Ελισάμπετ Σκαϊλερ Χάμιλτον. Η οικογένεια μετακόμισε στη Νέα Υόρκη εκείνο το έτος, εγκαταστάθηκε στο Χάμιλτον Γκρέινζ (Χάρλεμ Χάιτς). Η θητεία του πατέρα της ως πρώτος Γραμματέας Ταμείου (1789–1795) τοποθέτησε την οικογένεια στο πολιτικό κέντρο της δημοκρατίας. Η Λουκίντα λάβε ακατάλληλη εκπαίδευση για γυναίκα της εποχής της: μουσική (εξοικειωμένη πιανίστρια), γαλλικά, λογοτεχνία — αναπτυγμένη από μια μητέρα αποφασισμένη οι κόρες της να ξεπερνούν τους τυπικούς περιορισμούς.
Ο δωματικός θάνατος του Χάμιλτον το 1804 καταστρέφει την οικογένεια. Η Ελισάμπετ Arrange το γάμο της Λουκίντας το 1804 με τον Τζορτζ Λούις Πιντάρντ, έναν πλούσιο εμπόρο 20 χρόνων μεγαλύτερο. Αν και πιθανώς πραγματικό, το ένωση ήταν σταθερή. Ο Πιντάρντ υποστήριξε τις πολιτιστικές επιδιώξεις της Λουκίντας· το σπίτι τους γινόταν σαλόν για την'élite της Νέας Υόρκης — πολιτική, λογοτεχνία, μουσική. Η Λουκίντα απασχολούνταν με φιλανθρωπία: New-York Female Asylum, New York Institution for the Instruction of the Deaf and Dumb.
Η ζωή της Λουκίντας σημάδεψε από διαδοχικές απώλειες: σύζυγος Τζορτζ (1843), μητέρα Ελισάμπετ (1850), γιος Χάμιλτον Πιντάρντ Γιόρκ (1851, ναυάγιο ngoài Βιρτζίνια). Εξέλιξε την θλίψη σε μουσική, οικογένεια και βαθύτερους δεσμούς με επιβίοντα συγγενείς — κόρη Μαρία, ανεψιός Αλεξάντερ Χάμιλτον Τζουνιόρ (στρατός Εμφυλίου Πολέμου), ανεψιά Μαριαν Λεύις Χάμιλτον.
Οι 81 χρόνια της Λουκίντας καλύπτουν: προεδρία Γουάσινγκτον → Πόλεμος 1812 → Κανάλι Ι 이리 → Τζακσονιανή δημοκρατία → Μεξικανικός–Αμερικανικός Πόλεμος → Εμφύλιος Πόλεμος → Αυγή Ανακατασκευής. Γνώριζε τα παιδιά των Ιδρυτών, κινούταν σε κύκλους που σχήμαζαν την νέα δημοκρατία, και βλέπε το χρηματοπιστωτικό σύστημα του πατέρα της δοκιμαζόμενο από τον εμφύλιο πόλεμο.
Ταφημένη στο Νεκροταφείο Τρινίτι Χερτς δίπλα στους γονείς και τον σύζυγο, η Λουκίντα άφησε κανένα διάσημο γραπτό αλλά υλοποίησε μια γενιά γυναικών που διατήρησαν την οικογενειακή μνήμη, διατήρησαν κοινωνικά δίκτυα και ήρεμα επηρέασαν τον πολιτισμό μιας αναδυόμενης μητρόπολης. Οι απογονοί της συνέχισαν την κληρονομιά Χάμιλτον στο δίκαιο, τον στρατό και τη δημόσια ζωή.
