Αποστασιοκρατικοί Ηγέτες του Μισισιπί τη Δεκαετία του 1850

Ως οι τομικές τάσεις εξακρίβωνταν τη δεκαετία του 1850, αυτοί οι πολιτικοί του Μισισιπί προήλθαν ως ηγέτες της αποστασιοκρατίας:

1. Τζέφερσον Ντέιβις – Σενάτορας Η.Π.Α. (1847–51, 1857–61), Υπουργός Πολέμου (1853–57). Υποστήριξε την αποστασιοκρατία ως συνταγματικό δικαίωμα· έγινε Πρόεδρος της Κομοδοκρατίας (1861–65).
2. Χένρι Σ. Φουτ – Κυβερνήτης (1852–54), Σενάτορας (1847–52). Διαπυρώδης ρήτορας· τάσσε βορειες παραβάσεις νοτίων δικαιωμάτων δικαιούμενη την διάσπαση.
3. Ρόμπερτ Τζ. Γουόκερ – Σενάτορας (1835–45), Υπουργός Οικονομικών (1845–49). Αρχικά ενοωτικός· μετέβη στην αποστασιοκρατία καταγγέλλοντας τη федеральική υπερβάση. Μέλους του 1861 Συνόδου Αποστασιοκρατίας.
4. Τζον Τζ. ΜακΡαε – Κυβερνήτης (1854–58). Κινητοποίησε την πολιτεία· δήλωσε «Το Μισισιπί δεν θα υποταχθεί στον «Μαύρο Ρεπουμπλικανισμό».
5. Γουίλιαμ Μπάρκσντελ – Αντιπρόσωπος Η.Π.Α. (1853–61). Πιο ριζοσπαστικός αποστασιοκρατής στη δέλεγκαση του Μισισιπί· αργότερα στρατηγός Κομοδοκρατίας (πεθαίνει Γκετίσμπουργκ 1863).

Πλαίσιο

Η οικονομία του Μισισιπί (βαμβάκι, δουλειακό έργο—55% του πληθυσμού το 1860) και η πολιτική κουλτούρα το έκαναν επικέντρο αποστασιοκρατίας. Η δεκαετία του 1850 είδε: διαπραγματεύσεις 1850, Νόμος Κάνσας-Νεμπράσκα (1854), Ντρεντ Σκοτ (1857), εκλογή Λίνκολν (1860). Το Μισισιπί αποσπάστηκε 9 Ιανουαρίου 1861 (2η πολιτεία).

Αυτοί οι άνδρες εκπρόσωπαν τα ενδιαφέροντα της ελίτ των φυτευτών αλλά αντανακλάσαν και γνήσιες συνταγματικές πεποιθήσεις για την πολιτειακή αυτονόμηση—πεποιθήσεις που ωθήσαν την πολιτεία στον εμφύλιο πόλεμο.