Η δεκαετία του 1830 είδε την πρώτη σημαντική ροή αμερικανών αποίκων και ανδρών βουνών στην Περιοχή Ορέγον—ένα τεράστιο, ασαφώς καθορισμένο εδάφος που καλύπτει την παρούσα Ορέγον, Ουάσινγκτον, Άιδαχο, και μέρη Μόντανα και Γουαϊόμινγκ. Έξι αλληλεπικαλούμενες δυνάμεις οδήγησαν αυτή την κίνηση:
Η υπόσχεση τεράστιων, γονίμων κοιλάδων (Γουίλιαμετ, Ούμπκουα, Ρόγκ) με ήπιο κλίμα και φιλόδοξη βροχόπτωση ήταν ανεκκλήτη για γεωργούς από τις εξαντλημένες γης της Νέας Αγγλίας και του Μέσου Δυτικού. Ο νόμος γης της 1843 Προσωρινής Κυβέρνησης (640 στρέμματα ανά παντρεμένο ζευγάρι) επίσημανε αυτό που οι παράνομοι αποίκιοι ήδη άσκησαν.
Από τη δεκαετία του 1810, ο Βορειοδυτικός Ειρηνικός ήταν το επίκεντρο του βορειοαμερικανικού εμπορίου ρακού. Η Hudson's Bay Company (HBC), με έδρα το Φορτ Βανκούβερ, κυριαρχούσε. Αμερικανικοί «άνδρες βουνών» (Τζεντιάντ Σμιθ, Τζο Μικ, κ.λπ.) και εταιρείες (Ναθανιέλ Γουάιεθ, Αστόρ Pacific Fur Co.) ανταγωνίζονταν σκληρά για καστορί, βιδρά, και νυφίτσα. Μέχρι τη δεκαετία του 1830, η υπεροξploitation εξαντλήθηκε τα αποθέματα, ωθώντας τους δασικούς βαθύτερα στα Rocky Mountains και νότια στην Καλιφόρνια—αλλά τα εγκατασταθέντα μονοπάτια και φρούρια (Φορτ Χαλ, Φορτ Μποϊζ, Φορτ Γουαλα Γουαλα) έγιναν η υποδομή για τις μεταγενέστερες αποικίες.
Μάρκος και Ναρκίσα Γουίτμαν (Πρεσβυτέριοι), Χένρι και Ελίζα Σπάλντινγκ (Πρεσβυτέριοι), και Τζέισον Λι (Μεθοδίτες) ίδρυσαν ιεραποστολές μεταξύ Καγιούζ, Νεζ Περσε, και Καλαπούγια. Οι επιστολές και αναφορές τους—εκτενώς δημοσιευμένες στο Ανατολικό—απεικόνισαν τον Ορέγον ως «Υποσχεμένη Γη», ανάπτοντας την «Oregon Fever». Οι ιεραποστολές γίνονταν οι πρώτες μόνιμες αμερικανικές αποικίες, παρέχοντας σταθμούς διακοπής για τους μετανάστες.
Η ΗΕ και το ΗΕ καταλάβαναν κοινά τον Ορέγον (Συνθήκη 1818). Οι Αμερικανοί βλέπαν την αποικία ως τον καλύτερο τρόπο να ασφαλίσουν το έδαφος σε οποιαδήποτε μελλοντική διαπραγμάτευση συνόρων. Το νόμισμα Λούις Λιν το 1842 (δωρεάν γη για αποίκους) και η Συνθήκη Ορέγον 1846 (49ο παράλληλο) ήταν άμεσες συνέπειες αυτής της δημογραφικής ωθήσεως. Το Αμερικανικό Ναυτικό Πλοιαίο Ειρηνικού και οι στρατολογικές εκστρατείες (Φρέμιον, Γουίλκες) χάρτισαν μονοπάτια και προβάλλαν ισχύ.
Η πεποίθηση ότι η αμερικανική επέκταση στο ηπειρωτικό ήταν θειοπεπηγμένη, αναπόφευκτη και δίκαιη—ωριμασμένη «Manifest Destiny» το 1845 αλλά πρακτικευμένη πολύ νωρίτερα—παρείχε ηθική δικαιολογία. Οι αποίκιοι βλέπαν τον εαυτό τους ως πρακτορείς πολιτισμού, μετατοπίζοντας εγχώριους λαούς (Καλαπούγια, Τσινόκ, Καγιούζ, κ.λπ.) των οποίων οι πληθυσμοί είχαν ήδη καταρρεύσει από επιδημίες (ελονοσία, βολαραί, μισέλες) τη δεκαετία του 1830.
Το Ορέγον Trail (2.170 μίλια από την Ινδεπεντένς, ΜΟ) έγινε καθορισμένο οχηματικό μονοπάτι τη δεκαετία 1830-40, ακολουθώντας εγχώρια και δασικά μονοπάτια. Ατμόπλοια στον Μισούρι μειώσαν την επικατέρραγο απόσταση. Το Νότιο Πέρασμα (Γουαϊόμινγκ) προσέφερε διαχειρίσιμη διαβαίνοντας Continental Divide. Το 1843, η «Μεγάλη Μετανάστευση» ~1.000 οχημάτων απέδειξε τη βιωσιμότητα του μονοπατιού για οικογένειες.
Η κίνηση της δεκαετίας 1830 ήταν η προαγγελία: δασικοί χαρτούσαν τη γη, ιεραπόστολοι φυτεύουν πολιτισμικές σημαίες, και λίγοι αποίκιοι αποδεικνύαν τη γεωργική βιωσιμότητα. Έθεσαν την ανθρώπινη υποδομή για την πλημμύρα 300.000+ μετανάστες που ακολούθησαν τη δεκαετία 1840-60, εξασφαλίζοντας τον Ορέγον για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
