Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, η Μαλαισία έχει διαφοροποιήσει σταθερά την οικονομία της. Σημαντικές αλλαγές περιλαμβάνουν την αποχώρηση από την εξάρτηση από την καλλιέργεια και εξαγωγή πρώτων υλών, σε συγκεκριμένο την φυσική καουτσούκ, προς εστίαση σε υπηρεσίες, κατασκευές και τουρισμό. Ο τουρισμός, ειδικά, έχει σημαντική επίδραση και, ως παραγωγός ξένου νόμισματος, είναι δεύτερος μόνο στην βιομηχανία πετρελαίου. Αυξήσεις στην απασχόληση, ανάπτυξη και έσοδα ξένου νόμισματος, ωστόσο, μπορούν να βαρύνουν μια υποδομή τουρισμού που δεν είναι πλήρως αναπτυγμένη.
Ο οικοτουρισμός είναι ένα γρήγορα αναπτυσσόμενο τμήμα του μαλαϊζιανού τουρισμού. Όπου πάρκα που σημειώνονταν για τη βιοποικιλότητά τους:idrą wcześniej ιδρύονταν αποκλειστικά για έρευνα και διατήρηση, η αύξηση του τουρισμού δημιούργησε ένα δ själ — πώς να ισορροπήσετε τα έσοδα από τουρισμό με τη σημασία της έρευνας. Δραστηριότητες που σχετίζονται με τον οικοτουρισμό όπως resorts, γκολφ πεδία, μαρίνες και ακόμα και δρόμοι μπορούν να παίξουν ρόλο στην καταστροφή του φυσικού biotope. Επιπλέον, η αύξηση του τουρισμού δεν έχει εμπνεύσει περισσότερη ρύθμιση του τουρισμού ή εκπαίδευση των επισκεπτών πώς να ελαχιστοποιήσουν την επίδραση σε αυτές τις περιοχές. Αυτές οι παραλείψεις αυξάνουν τις πιθανότητες πιο σημαντικής βλάβης στα οικοσυστήματα.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, η υπερανάπτυξη είναι αρνητικός παράγοντας καθώς οι ντόπιοι επιχειρηματίες ζητούν να κεφαλαιοδοτήσουν το οικονομικό κέρδος του τουρισμού μέσω αυξημένης κατασκευής. Η κατασκευή μεγάλων παραλιακών resorts έχει διπλή επίδραση. Πρώτον, πολλά από αυτά τα resorts κατασκευάζονται χωρίς περιβαλλοντική επίδραση awareness και, ως αποτέλεσμα, παραλιακές λαγούνες, παράλιες και δάση μανταβίδων βλάπτονται. Δεύτερον, η υπερανάπτυξη σε ορισμένες περιπτώσεις έχει πραγματικά ωθήσει τους τουρίστες μακριά καθώς τα κτίρια που χτιστούν είναι συχνά αισθητικά άσχημα.
Η παραλιακή Μαλαισία είναι πάρκο αναψυχής για amateur scuba divers. Καθώς η χώρα άνοιξε τις πόρτες της στους operaters δiving, άνοιξε επίσης τις πόρτες της στην καταστροφή των θαλάσσιων biotope. Δives με μεγάλες ομάδες σχετικώς απείρων divers, για παράδειγμα, συχνά ακούσια συγκρούονται με κοράλλια που πήραν χρόνια να μεγαλώσουν καθώς αυτοί οι novices έχουν ακόμα να κυριαρχήσουν τεχνικές για διατήρηση της υδροστατικότητας. Συμβάλλον στο πρόβλημα είναι οι dive operators που δεν μπορούν να διαχειριστούν τόσο μεγάλους αριθμούς divers με το περιορισμένο μέγεθος προσωπικού τους. Το βάρος εδώ δεν πέφτει απλώς στην έλλειψη κυβερνητικής ρύθμισης. Οι οργανισμοί δiving που ανταμοιβάζουν τους newcomers με πιστοποιήσεις για περιορισμένη εμπειρία πρέπει επίσης να ανασκεφθούν τις πολιτικές τους καθώς και να διατηρήσουν σωστές αναλογίες μαθητών-καθηγητών. Μέχρι τόσο την κυβέρνηση όσο και αυτοί οι operators να κάνουν σημαντικές αλλαγές, τα θαλάσσια biotope παραμένουν υπό κίνδυνο περαιτέρω βλάβης.
Οι οδηγοί ταξί στη Μαλαισία είναι καλά γνωστοί για την ανεπιτήδευτη χρέωση υψηλών ταξιδιωτικών τελών στους επισκέπτες. Αυτό προκύπτει από έλλειψη ρύθμισης μπροστά σε αύξηση του τουρισμού. Ακαταδιώκτο από την κυβέρνηση, οι οδηγοί ταξί είναι ελεύθεροι να ζητούν οποιοδήποτε τιμολόγιο νιώθουν να χρεώσουν και συχνά απλά σβήνουν τα μετρητά τους. Επιπλέον, οι τουρίστες που φθάνουν στα αεροδρόμια, π.χ. το Διεθνές Αεροδρόμιο Κουάλα Λούμπουρ, δεν θα έχουν πάντα μια κατάλληλη εναλλακτική όταν θέλουν να πάνε σε συγκεκριμένες τοποθεσίες.
