Η Τζορτζία Τόττο Ο'Κεφ (1887–1986), η «Μητέρα του Αμερικανικού Μοντερνισμού», συνθέτει μοναδική οπτική γλώσσα από ποικίλες πηγές. Το έργο της ξεπερνά την απλή κατηγοριοποίηση, αλλά πέντε βασικές επιρροές ξεχωρίζουν:
Η Ο'Κεφ έλεγε, «Βρήκα ότι μπορούσα να πω πράγματα με χρώματα και σχήματα που δεν μπορούσα να πω με κανέναν άλλο τρόπο.» Μεγάλυνε λουλούδια (κάλες λιλίες, ίριδες, παπαρούνες), κॉकυνα, σαλάκια, φύλλα, σύννεφα, και τοπία για να αφαιρέσει τις ουσιώδεις μορφές τους. Η έρημος Νέας Μεξικό (όπου ζούσε από 1929, μόνιμα από 1949) με το γυμνό φως, τα απεριόριστα ουράνια, τα μεσά και τα αρroyo γινόταν το πνευματικό και καλλιτεχνικό της σπίτι.
Ήταν νωρίς αμερικανίδα υιοθέτρια της καθαρής αφαίρεσης (1910s χαρτογραφίες μολύβδου). Επηρεάστηκε από τον Βασίλη Καντίσκι (πνευματική αφαίρεση) και τον Άρθουρ Γουέζλεϊ Νταου (δάσκαλά της, τονίζοντας «notan»—αρμονία φωτός/σκοτάδι, γραμμή, χρώμα πάνω από μίμηση). Μείωσε τη φύση σε απολύτα σχήματα, καμπύλες, και χρωματικές σχέσεις.
Τα λουλούδια και τα κॉकυνα της φέρουν συχνά συμβολικό βάρος: θηλυκότητα, σεξουαλικότητα (συζητημένα, ανά Φροΐντ/Στίγκλιτς), θνητότητα, ανθεκτικότητα, ο κύκλος ζωής/θάνατου. Επηρεάστηκε από τον Γκουστάβ Μορώ και τον Οδίλον Ρεντον (Συμβολιστές), χρησιμοποίησε φυσικές μορφές ως μεταφορές εσωτερικών καταστάσεων.
Ζώντας μεταξύ των λαών Πουέμπλο (Σαν Ιλντεφόνσο, Σάντα Κλάρα, Ταός), απορρόφηκε την γεωμετρική κεραμική σχεδίαση, τις χρωματικές κλίμακες γης, και τη σύνδεση με τον τόπο. Το κίβα (τελεστικό δωμάτιο) σχήμα εμφανίζεται στις αρχιτεκτονικές της ζωγραφιές. Συλλέγει τοπική τέχνη και υποστηρίζει την αναγνώρισή της.
Η Ο'Κεφ συγχώνευσε αυτά σε ενιαία όραση: Αμερικανική γη, βλεπόμενη μέσω γυναικέιων ματιών, αποδοθείσα με μοντερνιστική ακρίβεια και συναισθηματικό βάθος.
