Η προεδρία του Χέρμπερτ Χούβερ (1929-1933) παραμένει συνώνυμη με την έναρξη της Μεγάλης Κρίσης. Αν και δεν προκάλεσε την κρίση, οι αντιδράσεις του—ριζωμένες στην προοδευτική εθελοντικότητα και συνταγματική περιφρόνηση—αποδείχθηκαν καταστροφικά ανεπαρκείς για το αναπτυσσόμενο οικονομικό κατακερματισμό.
Υπογράφηκε τον Ιούνιο 1930 παρά τις αντιρρήσεις 1.000+ οικονομολόγων, αυτό το ταρίφ αυξήσει τα τέλη σε 20.000+ εισαγωγές σε ρεκόρ επίπεδα. Σκοπός: προστασία αμερικανικών γεωργών και βιομηχανιών. Αποτέλεσμα: παγκόσμια αντίδραση κατέστρεψε τον παγκόσμιο εμπόριο 66% (1929-1934). Οι αμερικανικές εξαγωγές πέφτουν από $5,2δισ. σε $1,6δισ. Οι γεωργοί—προθεσμοί ωφελούμενοι—πάθουν περισσότερο καθώς εξαφανίστηκαν οι ξένες αγορές. Το ταρίφ δεν προκάλεσε την Κρίση αλλά την αθηλώσει και διεθνοποίησε.
Δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο 1932, το RFC δάνεισε $2δισ. σε τράπεζες, σιδηροδρόμους και γεωργικές πιστωτικές εταιρείες. Δομικά ελαττώματα: τα δάνεια απαιτούσαν υποθήκη (αποκλείοντας ανίσχυρες εταιρείες), προτιμούσαν μεγάλες τράπεζες και αγνόησαν την καταναλωτική ζήτηση. Μόνο $300εκατ. δανείστηκαν στους πρώτους έξι μήνες. Ο Χούβερ αντέστη στην άμεση βοήθεια σε ατόμους ως «σοσιαλισμός». Το RFC γίνε αποδοτικό μόνο υπό την επεκταμένη αρμοδιότητα του FDR.
Εγκρίθηκε το 1928, η κατασκευή ξεκίνησε το 1931. Απασχόλησε 21.000 συνολικά (5.000 κορυφή)—στατιστικά αμελητέα έναντι 15εκατ. ανέργων. Παρείχε μακροπρόθεσμη υδροενέργεια/νερό νοτιοδυτικά αλλά μηδενική βραχυπρόθεσμη διέγερση. Η εγκαινίαση του 1935 (ως πρώην πρόεδρος) γιορτάζει μηχανική, όχι οικονομική πολιτική.
Το «ασοσιαλισμός» του Χούβερ—εθελοντική συνεργασία μεταξύ κυβερνήσεως, επιχειρήσεων και φιλανθρωπίας—αντανακλά ειλικρινή πίστη σε περιορισμένη κυβέρνηση και πολιτική ευθύνη. Αλλά η κλίμακα της Κρίσης (25% ανεργία, 50% πτώση ΑΕΠ, 9.000+ πτώσεις τραπεζών) απαιτούσε πρωτοφανή федеральική παρέμβαση που η ιδεολογία του δεν μπορούσε να φιλοξενήσει.
Πρόσφατη γνώση σημειώνει την ειλικρινή φιλανθρωπία του Χούβερ (βελγική ανακούφιση 1914-1919, πλημμύρα Μισισιπί 1927) και προοδευτικά instinct. Αλλά ως πρόεδρος, η σκληρότητά του, αποτυχίες επικοινωνίας («η ευημερία είναι μόλις μετά τη γωνία») και απόρριψη να χρησιμοποιήσει τη феδεσιακή εξουσία για άμεση ανακούφιση στερεώνουν τη φήμη του ως ανεπαρκούς διοικητής της Κρίσης. Η φαραγκική νίκη του 1932 (472-59 εκλογικά ψήφοι) ήταν αρκετή κρίση.