Οι δίδυμες ένωσης νίκες στη Γκετισμπουργκ και Βίκσμπουργκ τον Ιούλιο 1863 σήμαναν στροφή. Πέρα από τα τακτικά χάσματα, οκτώ συστημικές ράγες αποκάλυψαν μια Κομισαριάχια που τρέχει με αέρινα.
Ανταλλακτικά θύματα (≈50.000 συνδυασμένα) εξαφάνισαν βετεράνα regiments. Η επιταγμένη στρατεία επεκτάθηκε στις ηλικίες 17–50, αλλά η ποιότητα και η ψυχολογία πέφταν.
Η ενωμένη блокаδα σταμάτησε τις εξαγωγές βαμβακιάς· η φλέρωση ανήλθε (9.000% έως 1865). Αλάτι, καφές, φάρμακα, και παπούτσια γίνηκαν πολυτέλεια. Οι σιδηρόδρομοι φθάρησαν από υπερχρήση και απουσία ανταλλακτικών.
Τα γράμματα στρατιωτών μετέβησαν από «αίτια» στην επιβίωση. «Πλούσιος πόλεμος, φτωχός αγώνας» μισησιά αυξήθηκε καθώς οι φυτευτές με 20+ δούλους были εξαιρετικοί από το λόγο.
Εκτιμώμενα 100.000+ Κομισαριάχια απεχώρησαν το 1863–65. Πολλοί επέστρεψαν σε πεινασμένες οικογένειες· άλλοι σχήμασαν αντικομισαριάκες omades στα Απαλαχή και τα Ozarks.
Διαχειριστές (Vance του NC, Brown του GA) συγκρούστηκαν με το Ρίτσμον για στρατεία, ανάγκες, και habeas corpus. Ο Αντιπρόεδρος Stephens ανοιχτά αντέστη στον Ντέιβις.
Έχθρες μεταξύ Bragg, Longstreet, και Johnston παράλυσαν το Στρατιά του Τενεσι. Το μικροδιαχείριση του Davis επιδεινώσει τη συντονισμό.
Η Βίκσμπουργκ διέκοψε την Κομισαριάχια· η Τσαττανούγκα άνοιξε τη Βαθιά Νότια για τον Σέρμαν. Ο Μισισιπί γίνει ένωσης αυτοκινητόδρομος.
Οι εκστρατείες του Σέρμαν και Σέρνταν καταστρέψαν σιδηροδρομικούς κόμβους, εργοστάσια, και αγροκτήματα. ο Νότος δεν μπορούσε πλέον να κινήσει στρατούς ή να τους τρέψει.
Μέχρι το τέλη του 1863, η Κομισαριάχια λείπαν από άντρες, χρήματα, υλικά, και ενότητα για να νικήσει—μόνο για να παρατείνει τον πόνο. Οι εκστρατείες 1864 (Ατλάντα, Overland, Valley) ήταν οι τελευταίες πνιγμός ενός συστήματος ήδη σπασμένο.
