Το Σουρινάμ είναι μια μικρή χώρα στο βόρειο της Νότιας Αμερικής που συναντάται από Γουιάνα, Γαλλική Γουιάνα και Βραζιλία. Περισσότερο από το 80 τοις εκατό της έκτασης 163.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων του Σουρινάμ καλύπτεται από το δάσος βροχής της Αμαζονίας. Αν και ο πληθυσμός του Σουρινάμ αριθμεί μόλις 480.000, μιλούνται 15 γλώσσες συμπεριλαμβανομένων του Σραναν Τόνγκο (προερχόμενο από μια γερμανική γλώσσα καραβικής φυλής), Πορτογαλικά και η επίσημη γλώσσα, Ολλανδικά.
Η ανθρώπινη εγκατάσταση του Σουρινάμ χρονολογείται από το 6.000 π.Χ. όταν εγχώριοι άνθρωποι εγκαταστάθηκαν στα δάση βροχής του. Οι Αροακ ήταν οι πρώτοι κάτοικοι του δάσους βροχής και η μεγαλύτερη φυλή. Διαδόχους τους είχαν οι Καρίβες. Ισπανοί εξερευνήθηκαν και εγκαταστάθηκαν την περιοχή τον 16ο αιώνα. Το Σουρινάμ έγινε αγγλική εγκατάσταση τη δεκαετία του 1650, μετά ολλανδική αποικία το 1667. Το Σουρινάμ χάρισε ανεξαρτησία το 1975.
Το δάσος βροχής της Αμαζονίας είναι ένα από τα πιο βιοποικιλόμορφα περιβάλλοντα στη γη. Στο μερίδιο του Σουρινάμ στην Αμαζονία, οι μαϊμούδες αλαλάζουν από τα δέντρα, άγρια γάτες ζουν στο πάτωμα του δάσους και ταραντούλες χτίζουν τα δίκτυά τους στα κλαδιά. Το 6.000 τετραγωνικό μίλιο Κεντρικό Φύλαγμα Φύσης του Σουρινάμ ιδρύθηκε το 1998 για να βοηθήσει να προστατευθεί αυτό το ποικιλόμορφο φυσικό περιβάλλον. Η ακτή του Σουρινάμ έχει ελαιακτικά βάλτα και υγρότοπους, και το Φύλαγμα Φύσης Coppename είναι biotope για λαγούνα και κόκκινο ibis. Το Φύλαγμα Φύσης Galibi είναι ο τόπος ωοθέτησης της χελώνας Ridley.
Το τροπικό δάσος βροχής του Σουρινάμ φιλοξενεί όχι μόνο φυτά και ζώα αλλά και ανθρώπους συμπεριλαμβανομένων των εγχωρίων φυλών Trio, Akuri, Wayarekule, Wyana και Warrau. Οι Καρίβ-γλώσσες Trio ζουν στα νότια δάση του Σουρινάμ σε μικρές χωριά που ηγούνται από έναν grandman ή ηγέτη. Χρησιμοποιούν φαρμακευτικά φυτά και σαμάν για να θεραπεύσουν ασθένειες, μια πρακτική συνηθισμένη μεταξύ άλλων Αμερινδίων στο Σουρινάμ. Απογόνους των αρχαίων φυλών που κατοικούσαν τα δάση, Καρίβες και Αροακ, ζουν τώρα στην ακτοπλοϊκή πεδιάδα του Σουρινάμ.
Το κλίμα του Σουρινάμ είναι τροπικό και χαρακτηρίζεται από υψηλές θερμοκρασίες και υψηλή βροχόπτωση. Η μέση θερμοκρασία είναι 81 βαθμούς Φαρενάιτ και η νυχτερινή θερμοκρασία σπάνια πέφτει κάτω από 75 βαθμούς Φαρενάιτ. Οι ανεμοί εμπορικής παρέχουν ένα συγκεκριμένο ποσό ανακούφισης από την καύσωνα. Υπάρχουν υγρά και ξηρές εποχές, Δεκέμβριος έως Μάρτιος είναι η υγρή εποχή, αλλά το δάσος βροχής βλέπει πολύ λίγη διάκριση· είναι υγρό ολόκληρο το χρόνο.
Το Σουρινάμ εκθέτει ποικίλη κουζίνα που προκύπτει από τον πολυπολιτισμικό πληθυσμό της. Ινδονησιακά φαγητά όπως Goedangan, Bakbana και λαχανικά σε σάλτσα φιστικιού είναι δημοφιλή, μαζί με χινδούστικ dhal, ροτή φουρτούνα ψωμί και καρυδάκια. Τα πιάτα του Σουρινάμ σερβίρονται συχνά με το θεμελιώδες φαγητό της χώρας, ρύζι, και μανιόκ, μπανάνες, γλυκές πατάτες και κόκκινο πιπέρι.
Το Σουρινάμ, το αυτοαποκαλούμενο «χτυπό καρδιάς της Αμαζονίας», σύμφωνα με το Lonely Planet, δίνει στους τουρίστες το καλύτερο από και τους δύο κόσμους «μια πόλη [Παραμαρίμπο] που είναι γεμάτα εστιατόρια, καταστήματα αγορών και νυχτερινά σημεία και ένα άγριο δάσος απόλυτα μακριά από τα πράγματα του ανθρώπου». Η τουριστική υποδομή είναι ακόμα σε μεγάλο βαθμό αναπτυγμένη στο δάσος βροχής του Σουρινάμ αλλά οι επισκέπτες μπορούν να πάρουν ξεναγημένες εκδρομές στο εσωτερικό που ξεκινούν από την πρωτεύουσα, μένοντας σε eco-lodges, τέντα και ξύλινες καταλύματα. Το αμερινδικό χωριό Palumeu έχει ένα rainforest lodge, φτάστε το μέσω μίας ώρας πτήσης ή ένα πιο ακραίο οκτώ- έως δωδεκαήμερο ποταμόταξίδι από την Αλβίνα.
