Η εργασία των σκλάβων ήταν η βάση της οικονομίας και της κοινωνίας της Νότιας Καρολίνας από την κολονιαλική εποχή μέχρι τον Εμφύλιο Πόλεμο. Η εξάρτηση της πολιτείας από τη σκλαβιά ήταν πιο έντονη και διαδεδομένη από σχεδόν οπουδήποτε αλλού στη Βόρεια Αμερική.
Ο πλούτος της Νότιας Καρολίνας προέρχονταν από το ρύζι (καλλιέργεια στη χαμηλή ζώνη με τις άμμους), την ινδικό (κολονιαλική εποχή) και το βαμβάκι (υψηλές ζώνες/Upstate μετά το 1793 με το γκίν). Αυτοί οι καρποφόροι απαιτούσαν τεράστιες, οργανωμένες εργατικές δυνάμεις σκλάβων. Οι αγροκτηματάρχεις λειτουργούσαν ως κατακρατημένα ερευνητικά κατασκηνώματα με αυστηρή ρυθμοποίηση.
Η κολονία/πολιτεία θεσπίσει ολοκληρωμένους κωδικούς σκλάβων (1690, 1740, αναθεωρήσεις 1822) που:
Το 1860, το 57% του πληθυσμού της Νότιας Καρολίνας ήταν σκλάβοι (402.000 από 704.000)—το υψηλότερο ποσοστό οποιασδήποτε πολιτείας. Στις χαμηλές ζώνες, ο αριθμός ξεπερνούσε το 80%. Το Τσάρλεστον ήταν το επίκεντρο.
Στο Τσάρλεστον και άλλες πόλεις, οι σκλάβοι δούλευαν ως τεχνίτες (ξυλουργοί, σιδηρουργοί), λιμενάδες, οικιακοί εργάτες και μισθωμένοι εργάτες. Μερικοί διαπραγματεύονταν yarı-αυτονομία («μισθώνουν τον δικό τους χρόνο»), αλλά η νομική τους κατάσταση παρέμενε αμετάβλητη.
Η Νότια Καρολίνα αποσπάστηκε πρώτη (Δεκ 1860) για να προστατέψει τη σκλαβιά. Το 13ο Συμπλήρωμα (ψηφίστηκε Δεκ 1865) την καταργήωσε τελικά—μεταξύ των τελευταίων πολιτειών, με βία της Ένωσης.
Η κληρονομιά αυτού του συστήματος διαμορφώνει ακόμα σήμερα την αναλογία πληθυσμού, την οικονομία και την πολιτική της Νότιας Καρολίνας.