Μετά τον θάνατο του Βασιλιά Σολομώντα το 930 π.Χ., η ενωμένη μοναρχία σπάστηκε στο Βόρειο Βασίλειο Ισραήλ και το Νότιο Βασίλειο Ιούδα. Κύριοι παράγοντες:
Οι δέκα βόρειες φυλές μισούσαν τη κυριαρχία της φυλής Ιούδα και την κεντροπλοκία της εξουσίας στην Ιερουσαλήμ.
Ο βορράς ήταν κυρίως αγροτικός και λιγότερο πλούσιος· ο νότος ωφελείτο από εμπορικές διαδρομές και εμπόριο.
Ο Ιεροβοάμ Α' ίδρυσε αντιπάλους ναούς στο Βαιθήλ και Δαν με χρυσούς μόσχους, απορρίπτοντας το μονόπωλο του Ναού της Ιερουσαλήμ.
Ο Ιεροβοάμ, πρώην αξιωματικός του Σολομώντα, κατέλαβε την ηγεσία του βορρά για να ασφαλίσει τη δική του δυναστεία.
Αίγυπτος και Αράμ-Δαμασκός εκμεταλλεύονταν το σχίσμα, παρεμβαίνοντας στις υποθέσεις και των δύο βασιλείων.
Το σχίσμα παρέμεινε μέχρι την Ασσυριακή κατάκτηση του Ισραήλ (722 π.Χ.) και τη Βαβυλωνιακή μετοικία του Ιούδα (586 π.Χ.).
