Η Νέα Χάμπσαρ διαθέτει την μικρότερη ωκεανική ακτογραμμή οποιασδήποτε αμερικανικής πολιτείας—μόνο 18 μίλια (29 χλμ) παράλληλα με τον Ατλαντικό—αλλά είναι ακτή δραματικού πετρώδους χαρακτήρα και όχι αμμουδένιες paralies. Η ακτή αποτελείται από κεφαλές παγετώνων, βράχους, πετρώδεις λακκούς και παραλίες πουケット με μικτό χαλίκι και άμμο, διαμορφωμένες από το υψηλής ενέργειας κλίμα κυμάτων του Κόλπου του Μέν και τη παγετωνική γεωλογία.
Κύρια τμήματα περιλαμβάνουν: Πάρκο Πολιτισμού Odiorne Point (πετρώδης ακτή με λεκάνες φλυγών), Wallis Sands (η πλησιέστερη σε "παραλία" με λίγη άμμο στη χαμηλή θάλασσα), Jenness Beach (κυριώς χαλίκια), και Hampton Beach (η πιο αναπτυγμένη, με τείχος θαλάσσης και περιορισμένη αναπλήρωση άμμου). Τα Νησιά Shoals—εννιά πετρώδη νησιά 6 μίλια ανοιχτής θάλασσας—ορίζουν τα ναυτικά όρια με το Μέν.
Αυτή η γεωλογία αντανακλά τον τελευταίο παγετώνα: η ακτή είναι ένα καταβλημένο παγετωνικό τοπίο όπου ανθεκτικό βράχος σχηματίζει κεφαλές και μαλακάτα εδαφή ξεγελάστηκαν σε λακκούς. Η μετα-παγετωνική ανάκαμψη συνεχίζει αργά. Η απουσία μακρών νησιών φραγμού ή πλατειών αμμουδένιων παραλιών—συνηθισμένων πιο νότια—περιορίζει την παραδοσιακή παραλιακή αναψυχή αλλά δημιουργрует υπέροχα tidepooling, birding και πανοραμικές θέας.
Η ακτιναία οικονομία της Νέας Χάμπσαρ εστιάζει στο ιστορικό λιμάνι του Πορτσμουθ, την εμπορική αλιεία (αστακός, βένθια ψάρια), ναυτικές βιομηχανίες και τουρισμό κεντρωμένο στην ιστορία, γαστρονομία και ακτιναίο τοπίο και όχι στην παραλία. Η ακτιναία διαχείριση του κράτους τονίζει την ανθεκτικότητα ενάντια στην αύξηση επιπέδου θάλασσας και πλημμυρικές ανεμώνες σε αυτή τη φυσικά πανοπλισμένη αλλά ευάλωτη ακτή.
