Ο Ειρηνικός Ωκεανός μειώνεται πράγματι—αλλά σε γεωλογικές χρονικές κλίμακες απόλυτα άσχετες με την ανθρώπινη εμπειρία. Η Ειρηνική Πλάκα και οι περιβάλλουσες πλάκες συγκλίνουν με ρυθμούς 5-10 εκατοστών το χρόνο (περίπου ταχύτητα ανάπτυξης νυχιών), μειώνοντας σταδιακά την επιφάνεια του Ειρηνικού καθώς ο Ατλαντικός επεκτείνεται.
Αυτό αντικατοπτρίζει τον Κύκλο Wilson: οι ωκεανοί ανοίγουν (Ατλαντικός) και κλείνουν (Ειρηνικός) σε εκατομμύρια χρόνια. Οι ζώνες υποδύσεως "Δαχτυλίδι της Φωτιάς" του Ειρηνικού καταναλώνουν ωκεανική φλόγα γρηγορότερα από ό,τι οι μεσοωκεανικές φάραγγες τη δημιουργούν. Εν tiden, η μεσοωκεανική φάραγγα του Ατλαντικού διαστέλλεται χωρίς ισοδύναμη υποδύσευση (εκτός Αραibia και Σκοτία), προκαλώντας διευρυμένη επέκταση.
στους τρέχοντες ρυθμούς, ο Ειρηνικός μπορεί να κλείσει σε 200-300 εκατομμύρια χρόνια, πιθανώς διαμορφώνοντας νέο υπερήπειρο ("Pangaea Proxima" ή "Amasia"). Ωστόσο, οι κινήσεις πλάκας αλλάζουν· τα μοτίβα μανδύας μετατοπίζονται· και η πρόβλεψη κύκλων υπερηπείρων περιλαμβάνει τεράστια αβεβαιότητα.
Για ανθρώπινες χρονικές κλίμακες, το μέγεθος του Ειρηνικού είναι实际上 σταθερό. Η αύξηση επιπέδου θάλασσας από κλιματική αλλαγή επηρεάζει ακτογραμμές αλλά όχι την έκταση ωκεανικής λεκάνης. Ο "μικραίνοντας Ειρηνικός" είναι βαθιά γεωλογική αλήθεια με μηδενική πρακτική συνέπεια για ναυσιπλοΐα, κλίμα ή πόρους σε οποιοδήποτε προβλεψιμό μέλλον—εικαζοντας τεράστιο χάσμα μεταξύ πλανητικών δυναμικών και ανθρώπινων χρονικών πλαισίων.
