Το Μισσιόν San Francisco de Asís, ιδρυμένο το 1776, λειτούργησε ως ζωντανή, αυτοαποδοτική οικισμός όπου ισπανικοί ιεραπόστολοι και αμερικανοί θείοι νεόφυτοι εργάζονταν πλευρά-πλευρά. Η επιβίωση του μισσιόν εξαρτανόταν από μια ποικίλη εργατική δύναμη που συνδυάζευε ευρωπαϊκές γεωργικές τεχνικές με θείες γνώσεις του τοπικού τοπίου.
Οι θείοι μεταστρέψεις ανέπτυξαν εξειδικευμένες δεξιότητες υπό την καθοδήγηση φραγκισκανών μοναχών και λαϊκών τεχνιτών. Τα εργαστήρια του μισσιόν φουντουύσαν με δραστηριότητα:
Οι τεράστιες γαίες του μισσιόν υποστήριζαν εκτεταμένη γεωργία και κτηνοτροφία. Οι εργάτες φροντίζουν κουπάδες βόων, προβάτων, και αλόγων που μετρούσαν χιλιάδες, παρέχοντας κρέας, μαλλί, τάλλο, και δέρματα. Στα χωράφια, σπόριζαν σίτη, κριθάρι, καλαμπόκι, φασόλια, και αρακάς, ενώ οι λιβάδιες έδιναν σύκα, αχλάδια, σταφύλια, και ελιές. Εποχιακές συγκομιδές από κοντινά δάση δρυνών συμπλήρωναν τη διατροφή με βαλάνια και κουκουνάρια.
Πέρα από την εργασία, το μισσιόν λειτουργούσε σχολείο για θειά παιδιά, διδάσκοντας ισπανικά, κατηχισμό, μουσική, και επαγγελματικές δεξιότητες. Οι ιερείς και μοναχοί διαχειρίζονταν την θρησκευτική ζωή, τη διοίκηση, και την αρχειοθέτηση, ενώ ένα μικρό στρατιωτικό αποσπασμάτων από το κοντινό Πρεσίδιο παρείχε ασφάλεια.
Αυτό το ενσωματωμένο σύστημα εργασίας συντηρούσε το Μισσιόν Dolores για δεκαετίες, καθιστώντας το ζωτικό κέντρο στο ισπανικό κολονιακό δίκτυο. Σήμερα, το επιβιοσαν άδομπι ναός στέκεται ως μαρτύριο των αμέτρητων χεριών—και θειών, και ευρωπαϊκών—που χτίσαν και συντήρησαν αυτή την συνόρια κοινότητα.
