Ιδρυμένη το 1823 ως η 21η και τελευταία ισπανική μονή στην Άλτα Καλοφορνία, η Μονή Σαν Φρανσίσκο Σολάνο (στον παρούσα Σονόμα) ήταν ένα κλον engels, αυτοαρκές κοινωνικό. Η οικονομία και ο καθημερινός ρυθμός της στρέφονταν γύρω από την εργασία των θηλυκών αμερικανικών νεοφώτων – κυρίως Coast Miwok, Νότια Pomo, Wappo και Patwin λαών – που ζούσαν και δούλευαν εκεί υπό τους φραγκισκάνους πατέρες.
Ο πλούτος της μονής ήρθε από τη γη. Οι νεοφώτες καλλιέργησαν τεράστια χωράφια σίτου, καλαμποκιού, φασολιών και κολοκυθιών, και φροντίζαν δέντρα και αμπελώνες. Διαχειρίστηκαν επίσης τεράστιες κοπάδες βόεων, προβάτων και χοίρων, που παρείχαν κρέας, δέρματα, πιμέν (για κεριά και σαπούνι) και μαλλί. Αυτά τα γεωργικά προϊόντα διατρέφουν τη μονή και εμπορεύονταν για αγαθά που η κοινότητα δεν μπορούσε να παράγει.
Πέρα από την αγροτική εργασία, η μονή λειτουργούσε ως κέντρο εκπαίδευσης για ειδικευμένα χειροτεχνήματα. Σε αφιερωμένα εργαστήρια, οι νεοφώτες έμαθαν:
Η μονή απαιτούσε πλήρες υποστηρικτικό προσωπικό. Οι νεοφώτες υπηρέτησαν ως μάγειρες, αρτοποιοί, βακέρους (vaqueros), ποιμένες, κηπουροί, πλυντριές. Η διοίκηση επιβλεπόταν από τον πατέρα (ιερέα), τον μαγιορδόμο ( laikός διαχειριστής καθημερινών λειτουργιών και αποθηκών), και τον αλκαλντε (ένας νεοφώτης διορισμένος ως τοπικός δικαστής ή πρωτοστάτης για τη διατήρηση τάξης).
Η Μονή Σαν Φρανσίσκο Σολάνο ήταν κέντρο στο δίκτυο εμπορίου της Άλτα Καλοφορνίας. Υπερβάλλουσια σιτάρι, κτηνοτροφικά, δέρματα, πιμέν και χειροτεχνήματα εμπορεύονταν με επισκεπτόμενα πλοία, το μεξικανικό στρατιωτικό στη Σαν Φρανσίσκο και γειτονικές οικισμοί για εισαγόμενα αγαθά όπως εργαλεία μέταλλο, υφάσματα, σοκολάτα και artigos πολυτελείας.
Ενώ το σύστημα μονών επέβαλε μια σκληρή, συχνά αναγκαστική δομή στην αμερικανική ζωή, οι δεξιότητες που αποκτήθηκαν σε αυτά τα εργαστήρια και τα χωράφια αντιπροσωπεύουν μια πολύπλοκη κληρονομιά – παρέχοντας σε κάποιους ατόμων επαγγέλματα που διαβίωναν στις μεξικανικές και αμερικανικές περιόδους, ακόμα και όταν η εποχή των μονών τελείωσε με την σεκουλαριзация το 1834.
